Κυριακή ΙΒ’ Ματθαίου – Κήρυγμα του Αρχιμ. Γεωργίου Γιαννιού

«Τί ἔτι ὑστερῶ;» Με αυτά τα λόγια απευθύνεται στον Κύριο ο νέος του σημερινού Ευαγγελίου, θέλοντας να αποκτήσει μιαν ανώτερη πνευματική ζωή. Και ο Κύριος του ανοίγει το δρόμο προς την ηθική τελείωση λέγοντας του: «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι». Και η αντίδραση του νέου; Έσκυψε το κεφάλι, γύρισε την πλάτη και απομακρύνθηκε, γιατί αγαπούσε υπερβολικά τα χρήματά του. Ο νεαρός πιστεύει ότι ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Ίσως να έχει τη βεβαιότητα ότι θα κερδίσει τη Βασιλεία του Θεού, γιατί τι άλλο να σημαίνει η ερώτησή του: «τί ἔτι ὑστερῶ;», Ζει επομένως σ’ ένα φαντασιακό επίπεδο, το οποίο συναντάμε στους Φαρισαίους της εποχής του Χριστού, όπως και στους Φαρισαίους της κάθε εποχής.

Ο ψεύτικος εαυτός του έχει κατακλύσει τη συνείδησή του και αυτό βιώνει ως πραγματικότητα. Η αλήθεια όμως τελικά βρίσκεται μακριά από αυτόν. Κάθε φορά που ένας ή πολλοί μαζί ακούμε για επιστροφή στον Χριστό και τις αιώνιες αξίες της ζωής, γυρίζουμε την πλάτη και απομακρυνόμαστε στενοχωρημένοι ή θυμωμένοι. Προτιμούμε την υλη παρά τον Θεό, όπως ο πλούσιος νέος, που δυστυχώς αποτελεί τον τύπο και για πολλούς από εμάς τους θεωρούμενους χριστιανούς. Πόσοι από εμάς δεν ζούμε στο επίπεδο ενός ψεύτικου εαυτού, δεν νομίζουμε δηλαδή ότι πορευόμαστε σωστά και έχουμε τον Θεό και τους αγίους μαζί μας, διότι προσευχόμαστε, διότι εκκλησιαζόμαστε, διότι ίσως κοινωνούμε, διότι κάνουμε κάποιες ελεημοσύνες, ενώ η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Και αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε, αν ελέγξουμε τον εαυτό μας σε αυτά που αποτελούν κεντρικά πάθη της ανθρώπινης ζωής, στη φιληδονία, τη φιλαργυρία, τη φιλοδοξία, τον εγωισμό. Ο νεαρός του ευαγγελίου διακατεχόταν από τη στροφή στη φιλαργυρία και την φιλοκτημοσύνη. Και τα υλικά αγαθά του αυτά ήταν η αμαρτία της ψυχής του.

Μια άλλη αμαρτία μπορεί να είναι η φιληδονία με όλες τις διακλαδώσεις της, της λαιμαργίας, της γαστριμαργίας, της λαγνείας, της πορνείας, της μοιχείας, της τεμπελιάς. Τελευταία αμαρτία μπορεί να είναι η φιλοδοξία, ως κενοδοξία, ως υπερηφάνεια, ως τάση αγωνιώδους αποδοχής από τους άλλους, ως φιλαρχίας και αρχομανίας. Όλοι μας ας προσέξουμε, και απαιτείται να κοιτάξουμε μέσα μας για να επισημάνουμε το δικό μας πάθος, την δική μας αμαρτία που μας δένει σε αυτόν τον κόσμο. Γιατί η αμαρτία και τα οποιανδήποτε πάθη είναι χαρακτηριστικά του ανθρώπου μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων. Όλοι πέφτουμε και θα συνεχίσουμε να πέφτουμε σε μικρές ή μεγάλες αμαρτίες και θα είμαστε δέσμιοι του θυμού, της ζήλειας, της μέθης, της πορνείας.

Να αγωνιστούμε ώστε ο λόγος του Χριστού να λειτουργεί για όλους μας και για όλες τις περιπτώσεις αφυπνιστικός και κοφτερός, «τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον» (Εβραίους Επιστολή δ΄, 12) που αποκαλύπτει τον αληθινό εαυτό μας. Να αγωνιστούμε και με την Χάρη του Θεού θα ελευθερωθούμε από τα πάθη που μας κυριεύουν και θα δούμε την ψυχή μας να ελευθερώνεται και να υψώνεται προς τα ανώτερα. Να αγωνιζόμαστε να αγαπούμε περισσότερο τον Θεό και τις εντολές Του με τα καλύτερά μας όπλα, την προσευχή, την εξομολόγηση, τη νηστεία, τη λατρεία και την πνευματική μελέτη, αν θέλουμε να εισέλθουμε διά της στενής πύλης και να βαδίσουμε την τεθλιμμένη οδό για να κερδίσουμε την αιώνια ζωή.

Αναλύοντας, αγαπητοί μου, τον λόγο του Χριστού, βλέπουμε ότι μας προτρέπει πρώτα να μην αμαρτάνουμε και να τηρούμε τις εντολές του. Έπειτα μας ζητάει και κάτι άλλο. Μας ζητάει να μην σκεφτόμαστε όπως σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι που είναι μακριά από τον Θεό, όπου ο δυνατός εκμεταλλεύεται τον αδύνατο, ο πλούσιος τον φτωχό και γενικά κάθε λογής εξουσία επιβάλλεται στους υφισταμένους. Και όλα αυτά μας τα ζητάει για να μάθουμε να μετανοούμε, γιατί η μετάνοια είναι ένα συνεχές, επίπονο έργο ζωής και δεν τελειώνει σε μία εξομολόγησή μας και με λίγα δάκρυα. Αλλά και η εξομολόγηση δεν γίνεται για το έθιμο, από καλή συνήθεια, ή από φόβο μη μας τιμωρήσει ο Θεός. Γίνεται γιατί η ψυχή έχει ανάγκη να μετανοήσει και να καταθέσει τις αμαρτίες της. Να καταθέσουμε τις αδυναμίες και τα πάθη μας, ζητώντας την φιλανθρωπία του Θεού. Αυτό έκανε και βασιλιάς Δαυίδ, ο οποίος μετανόησε και ζήτησε συγχώρηση από τον Θεό για τη μεγάλη του αμαρτία που πήρε τη γυναίκα του στρατηγού του, στέλνοντάς τον στον πόλεμο για να σκοτωθεί. Αυτό έκανε και ο ληστής πάνω στον σταυρό λέγοντας στον Χριστό «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» Αυτή την μετάνοια πρέπει να ζητούμε για να κερδίσουμε την συγχώρηση, και αν το καταφέρουμε να ξέρουμε ότι δεν είναι κατόρθωμα δικό μας, αλλά χάρισμα και δώρο του Θεού, ο οποίος διώχνει την απόγνωση και ζωντανεύει την ελπίδα. Και αυτή την μετάνοια εύχομαι σε όλους για να νιώσουμε την αγάπη του Θεού, και την πνευματική χαρά. Αμήν.