Παπαδόπουλος: Φεύγω γεμάτος εικόνες, ανθρώπους, γήπεδα, χαρές και στιγμές που θα με συνοδεύουν για πάντα

O Θανάσης Παπαδόπουλος, το «κανόνι» του Πτελεού, σίγησε καθώς μπορεί το μυαλό να θέλει ακόμη, αλλά το σώμα δεν ακολουθεί… Τα δύο γκολ που έβαλε στο ντέρμπι Πρωτεσίλαος-Αχιλλέας 3-1 στις 2 Μαρτίου ήταν τα τελευταία από τα εκατοντάδες στα γήπεδα του τοπικού μας ποδοσφαίρου! Αρχισκόρερ στην Α’ Τοπική τρεις φορές (2015, 2016 και 2018, την πρώτη φορά με την φανέλα του Αίαντα, τις άλλες δύο με τα μπλε του Πρωτεσιλάου), από τους δεινούς εκτελεστές στη μεγάλη περιοχή που τείνουν να εκλείψουν, ένας oRiginal επιθετικός, πάντα έτοιμος να πεταχθεί στον κενό χώρο στην πλάτη των αμυντικών και να στείλει την μπάλα στα δίχτυα…

Διαβάστε στη συνέχεια την δήλωσή του με την οποία αποχαιρετά την αγωνιστική δράση: «26 χρόνια ποδόσφαιρο… Από εκείνο το παιδί των 13 χρονών με το όνειρο να παίξει μπάλα, μέχρι το σήμερα… μια ολόκληρη ζωή γεμάτη γήπεδα, χαρές, λύπες, φιλίες, στιγμές και αναμνήσεις. Όλα ξεκίνησαν από τον Πρωτεσίλαο Πτελεού, την ομάδα του χωριού μου.

Εκεί ανδρώθηκα ποδοσφαιρικά και εκεί έζησα το μεγαλύτερο μέρος αυτής της διαδρομής. Στη συνέχεια είχα την τιμή να φορέσω και τις φανέλες του ΓΣ Αλμυρού, του Αίαντα Σούρπης, της Δήμητρας Ευξεινούπολης και του Πελασγιακού. Μέσα σε αυτά τα χρόνια έζησα όμορφες στιγμές, δυνατές συγκινήσεις αλλά και δύσκολες δοκιμασίες.

Δύο σπασμένες περόνες, ένας οπίσθιος χιαστός και μια μερική ρήξη τένοντα στον ώμο. Όμως ποτέ δεν το έβαλα κάτω. Γιατί η αγάπη για το ποδόσφαιρο ήταν πάντα πιο δυνατή. Τα τελευταία χρόνια όμως κατάλαβα κάτι… Όταν αρχίζεις να αφήνεις κάτι, σιγά σιγά σε αφήνει κι αυτό. Πολλές φορές έμπαινα στο γήπεδο από Κυριακή σε Κυριακή, χωρίς προπονήσεις, μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου μακριά από το ποδόσφαιρο.

Ίσως το μυαλό να θέλει ακόμα… Όμως το σώμα πλέον δεν μπορεί να ακολουθήσει όπως παλιά. Και κάπου εδώ νιώθω πως ήρθε η στιγμή να κλείσει αυτός ο μεγάλος κύκλος. Φεύγω γεμάτος. Γεμάτος εικόνες, ανθρώπους, αποδυτήρια, γήπεδα, Κυριακές, χαρές και στιγμές που θα με συνοδεύουν για πάντα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια. Συμπαίκτες, προπονητές, διοικήσεις, φίλους και κόσμο. Το ποδόσφαιρο ήταν ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου… και πάντα θα είναι.