Κυριακή Β’ Ματθαίου – Κήρυγμα του Αρχιμ. Γεωργίου Γιαννιού

Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας και της πληθώρας της διαθέσιμης γνώσης σχεδόν για κάθε άνθρωπο που ζει σ’ αυτόν τον πλανήτη. Η δυνατότητα όμως της εύκολης γνώσης και της άμεσης πρόσβασης στην τεράστια επιστημονική πρόοδο κλόνισαν τα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής. Χάθηκε η απλότητα των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Αμφισβητήθηκαν παραδεδεγμένες αξίες που καθόριζαν τις σχέσεις μας και την κοινωνική πορεία μας. Τέθηκε σε δεύτερη θέση, παραμερισμένη η θρησκευτικότητα μας, σαν ανάξια λόγου, για τον τεχνικά παντοδύναμο άνθρωπο. Αμφισβητήθηκε ακόμη θεωρητικά αλλά και πρακτικά η πίστη στον Θεό. Για μερικούς θεωρήθηκε χαρακτηριστική πράξη ελευθερίας, αυτή η σε πολλά αναντίρρητα χρήσιμη τεχνολογική υποδούλωση. Θεωρήθηκε ότι δεν μας χρειάζεται πλέον ο Θεός. Θεωρήθηκε ακόμη προσβολή η εκδήλωση θρησκευτικότητας. Θεωρήθηκε ένδειξη καθυστέρησης η ομολογία της πίστης στον Θεό.

Ωστόσο μέσα σ’ αυτή την εκτεταμένη ανατροπή, αγαπητοί μου αδελφοί, στέκεται όρθιος ο πιστός χριστιανός. Ζει στην κοινωνία της θρησκευτικής αμφισβήτησης, σαν μια ισχυρά φωτεινή νησίδα αντίστασης στον κατήφορο που ανεξέλεγκτα οδηγείται ο άνθρωπος με την απόλυτη εμπιστοσύνη του στην εξελικτική επιστημονική γνώση και τεχνολογία. Ενώ δεν απαρνείται ο πιστός την πρόοδο και τη συμμετοχή του σ’ αυτή, δεν διστάζει να ομολογεί την πίστη του, να δηλώνει χριστιανός. Να ζει σαν πιστός χριστιανός.

Ακούσαμε λοιπόν σήμερα στην ευαγγελική περικοπή τις πρώτες καθοδηγητικές παραγγελίες του Ιησού μετά την συμπλήρωση της πρόσκλησης των δώδεκα μαθητών. «Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ εμπροσθεν τους πατρός μου του εν τοις ουρανοίς» Λέγει λοιπόν ο Κύριος: Κάθε ένας, από εμάς, αγαπητοί μου, που με θάρρος και παρρησία θα ομολογήσει την πίστη του σε Μένα μπροστά στους ανθρώπους, χωρίς να υπολογίσει κινδύνους και συνέπειες, θα τον αποδεχτώ και θα ομολογήσω γι αυτόν μπροστά στον Πατέρα μου, που βρίσκεται στους ουρανούς. Στην πρώτη εποχή της παρουσίας του Χριστιανισμού η ομολογία πίστης είχε σοβαρές συνέπειες. Πολλοί είναι εκείνοι που μένοντας σταθεροί στην ομολογία της πίστης τους στον Χριστό, πέρασαν βασανιστήρια, θυσίασαν τη ζωή τους.

Παρόμοια γεγονότα σημάδεψαν την παρουσία και τη διάδοση του Χριστιανισμού και δημιούργησαν «νέφος μαρτύρων», όπως σημειώνει ο απόστολος Παύλος. Περιστασιακά όμως, επαναλαμβάνονται διωγμοί και μαρτύρια χριστιανών και μέχρι τις μέρες μας ακόμη. Δεν συμβαίνουν βέβαια στον τόπο μας, στην σημερινή κοινωνία. Είμαστε σχεδόν όλοι, και το δηλώνουμε: χριστιανοί. Αλλά πολλοί είναι και εκείνοι που βλέπουν υποτιμητικά αυτούς που δηλώνουν πιστοί. Αυτούς που ακολουθούν τις επιταγές της θρησκείας μας. Παρ’ όλα αυτά δεν διστάζουν οι πιστοί, να υποδεικνύουν με την συμπεριφορά τους ή και με τους λόγους τους , και σε άλλους, να ακολουθήσουν τον δρόμο του Χριστού. Και εδώ βρίσκεται ένα άλλο σημαντικό ζητούμενο. Η ομολογία της ιδιότητας του πιστού με παρρησία απαιτεί την συνέπεια στη ζωή. Αλλά συνέπεια και με την υπόσχεση του Κυρίου. «Ομολογήσω καγώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς». Είναι το αντάλλαγμα της ομολογίας.

Η επιβεβαίωση της θέσης κοντά στον Θεό Πατέρα μας. Και είναι αυτό ένα άλλο αποτέλεσμα της διακηρυγμένης πίστης μας, αγαπητοί μου αδελφοί. Η πίστη παύει να είναι μια θεωρητική δήλωση. Παίρνει θέση στην καθημερινότητα του χριστιανού. Χρωματίζει τις μικρές και μεγάλες πράξεις του. Κάθε εκδήλωση μετριέται με το μέτρο εφαρμογής των εντολών του Κυρίου μας. Δεν μπορεί ενώ θέλεις να εφαρμοστεί και για σένα η υπόσχεση του Κυρίου, να περιορίζεται η πίστη σου μόνο με λόγια. Χρειάζεται προσπάθεια αλλαγής. Απαιτούνται κάποτε θυσίες μικρών ή μεγάλων απολαύσεων. Γιατί ακόμη και η φυσική και ευλογημένη από τον Κύριό μας σχέση και αγάπη στο βιολογικό μας πατέρα και τη μητέρα μας μπορεί να μας κάνει ανάξιους να δεχτούμε την ομολογία του Χριστού ενώπιον του Πατρός του.

Σημειώνει ο ευαγγελιστής Ματθαίος τον λόγο του Κυρίου: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος.» Αν θέλεις να γίνεις άξιος της αγάπης του Κυρίου δεν επιτρέπεται να τοποθετείς την αγάπη των γονιών σου πάνω από την αγάπη σου για τον Κύριο και Θεό σου. Τι σημαίνει αυτό, αγαπητοί μου: αγάπη και φροντίδα ναι, αλλά όχι προσκόλληση στους γονείς και παραμέληση των θρησκευτικών μας καθηκόντων. Αυτό μας ζητά. Και επεκτείνει τη σύγκριση και στην αγάπη των παιδιών μας. Και πάλι προηγείται η αγάπη προς τον Θεό. Ασφαλώς δεν μας ζητά να παύσουμε να αγαπούμε και να φροντίζουμε τους γονείς μας και τα παιδιά μας. Αναφέρει, άλλωστε σε άλλο σημείο ο λόγος του Θεού. Όποιος δεν φροντίζει για τους δικούς του ανθρώπους, και μάλιστα την οικογένειά του, είναι χειρότερος και από τους απίστους. Φυσικά δεν πρόκειται για αντίφαση. Είναι αξιολόγηση και διαβάθμιση της αγάπης μας, της έμπρακτης πάντοτε αγάπης μας, προς τον Κύριό μας και Θεό μας. Υπάρχει μια σειρά προτεραιοτήτων. Έχουν όλα τη σειρά τους. Αλλά πάντοτε, η προσήλωση μας στην πίστη μας και την αγάπη του Κυρίου μας. Αυτό φέρνει την ηρεμία στη ζωή μας.

Μας απαλλάσσει, αγαπητοί μου αδελφοί, από άγχη και ανησυχίες. Έχουμε εναποθέσει πλέον τα προβλήματα μας, τον εαυτό μας, στον Κύριο. Και Εκείνος έρχεται βοηθός, οδηγός και συμπαραστάτης, στην δύσκολη καθημερινότητά μας. Βρίσκεται πάντοτε δίπλα μας. Πολύ περισσότερο, το νοιώθουμε αυτό, όταν πιστοί τηρητές των εντολών Του, και με παρρησία ομολογητές της πίστης μας, νοιώθουμε την ειρήνη μέσα στην ψυχή μας.