Κυριακή των Αγίων Πατέρων – Κήρυγμα του Αρχιμ. Γεωργίου Γιαννιού

“Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου… ίνα ώσιν εν καθώς ημείς”.

Η σημερινή Κυριακή, πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής, είναι, αγαπητοί μου αδελφοί, πάντοτε αφιερωμένη στη μνήμη των αγίων Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της σπουδαίας γιορτής είναι ένα μέρος, της θαυμαστής εκείνης προσευχής, που απηύθυνε ο Κύριος προς τον Θεό Πατέρα, καθ’ οδόν προς τη Γεσθημανή και η οποία είναι γνωστή σαν Αρχιερατική Προσευχή του Κυρίου.

«Πάτερ άγιε», λέει, «αυτή τη στιγμή σε παρακαλώ γι’ αυτούς που μου έδωσες, γιατί ανήκουν σ’ Εσένα. Άγιε Πατέρα, διατήρησέ τους στην πίστη με τη δύναμη του ονόματός σου που μου χάρισες, για να μείνουν ενωμένοι όπως εμείς. Αυτούς που μου έδωσες τους φύλαξα και κανένας απ’ αυτούς δεν χάθηκε, παρά μόνο ο άνθρωπος της απωλείας, για να εκπληρωθούν τα λόγια της Γραφής».

Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιθυμία του Κυρίου μας κατά την συγκλονιστική αυτή ώρα. Να μένουμε όλοι οι πιστοί ενωμένοι μαζί Του και μεταξύ μας μέσα στην αγία Του Εκκλησία. Η ενότητα όλων των πιστών στο όνομα του Ιησού Χριστού, αυτό είναι το νόημα που εκφράζουν οι παραπάνω λόγοι της Αρχιερατικής Προσευχής του Κυρίου. Γι’ αυτό και η Εκκλησία του Χριστού, καθημερινά δέεται και παρακαλεί τον Θεό να δώσει την «ενότητα της πίστεως και την κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος», σ’ όλους μας που πιστεύουμε και προσευχόμαστε στον Χριστό.

Τούτο σημαίνει ότι είναι μεγάλο το ζήτημα αυτό της ενότητας της πίστεως και ότι το παν πρέπει να κάμνουμε οι χριστιανοί, για να κρατούμε την ενότητα της πίστεώς μας. Η ενότητα, για την οποία προσεύχεται ο Κύριος και Θεός μας, δεν είναι επιφανειακή και τυπική, ενότητα λόγων και φιλοφρονήσεων, αλλά είναι ενότητα βαθιά και εσωτερική, πνευματική, ουσιαστική, ενότητα ψυχών και καρδιών. Ώστε οι πολλοί, οι χιλιάδες και μυριάδες να παρουσιάζονται με μια γνώμη και μια θέληση, ενωμένοι σε μια πίστη και μια λατρεία. Και τούτο είναι το τέλειο γνώρισμα, το επίτευγμα και τα θαύμα, το μεγάλο θαύμα των χριστιανών.

Βέβαια, πρώτιστα και κατά μεγάλο μέρος είναι θαύμα του Χριστού και της Θείας Χάριτος. Γιατί αν ο Θεός δεν δώσει την ενότητα στους πιστούς, οι χριστιανοί θα είμαστε διηρημένοι σε μύρια δόγματα και χωρισμένοι σε πολλές ομάδες. Θαύμα του Θεού, λοιπόν, είναι η ενότητα.

Για να έχουμε όμως όλοι μας μια και την αυτή πίστη και γραμμή στη ζωή μας, για να έχουμε δηλαδή ενότητα πίστεως, αγάπης και εναρέτου ζωής θα πρέπει όλοι μας να παίρνουμε από την Αγία Γραφή και προ παντός από την Καινή Διαθήκη τα άρθρα της πίστεως και τους κανόνες της χριστιανικής ζωής και συμπεριφοράς μας.

Γιατί η Αγία Γραφή είναι ο λόγος του Θεού και ο λόγος του Θεού είναι η αλήθεια. Έπειτα, για τη σταθεροποίηση της ενότητάς μας αυτής, έχουμε την Ιερά Παράδοση, την οποία πρέπει, επίσης, να ακολουθούμε πιστά. Λόγος Θεού η Αγία Γραφή, λόγος Θεού και η Ιερά Παράδοση. Και οι δύο μαζί εκφράζουν και αποκαλύπτουν σ’ εμάς το λόγο του Θεού, την αλήθεια και το θέλημα του Κυρίου.

Ο Κύριος έδωσε και τη μία και την άλλη. Την πρώτη την έγραψαν οι Ευαγγελιστές και Απόστολοι. Τη δεύτερη προφορικά, την παρέδωσαν οι Θείοι Απόστολοι και την παρέλαβαν και την διαφύλαξαν οι θεοφόροι Πατέρες. Και στις δύο, λοιπόν, η αλήθεια και στις δύο η πίστη και στις δύο η αιώνια ζωή. Και οι δύο έχουν την ίδια αξία, το ίδιο κύρος και την ίδια Χάρη.

Τη μία και την αυτή αλήθεια και πίστη προσφέρουν. Τον ίδιο Θεό, τον ίδιο Χριστό, τον Αυτό Σωτήρα και Λυτρωτή μας, παρουσιάζουν. Για να έχουμε, λοιπόν, ενότητα πίστεως, για να έχουμε μια και την αυτή ομολογία και ζωή, είναι ανάγκη όλοι μας, να παίρνουμε εξ ίσου την πίστη μας, από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Για να επιτευχθούν όμως όλα αυτά δεν αρκούν μόνο οι ευχές, οι προσευχές, οι συμβουλές και νουθεσίες. Χρειάζεται ένας διαρκής αγώνας εναντίον του εγωϊσμού και των παθών της ψυχής μας. Γιατί οφείλουμε να ομολογήσουμε, ότι μεγάλο εμπόδιο στην πίστη και την αλήθεια αποτελεί ο ανθρώπινος εγωϊσμός και τα πάθη την ψυχής μας.

Ο εγωϊσμός και η αλαζονεία είναι η πηγή κάθε αίρεσης και κάθε πλάνης και κακοδοξίας. Είναι ακόμα θεοποίηση του ανθρώπινου εγώ, που αντιτάσσεται στον αληθινό Θεό. Ο Άρειος, από τον εγωϊσμό του έγινε μεγάλος αιρεσιάρχης, που συνεκλόνισε την Εκκλησία του Χριστού. Γι’ αυτό και η εμπιστοσύνη και υπακοή στα θεία λόγια της Αγίας Γραφής και της Ιεράς Παράδοσης, είναι η μεγάλη ασφάλεια.

Την πίστη αυτή την αληθινή, την ορθόδοξη, που αγιάζει και φωτίζει και σώζει, την κατέχει μόνο η Εκκλησία κι επομένως ό,τι διδάσκει, ό,τι κηρύττει, ό,τι ζητά από τον καθένα μας η Εκκλησία, αυτό είναι το μόνο ορθό, το μόνο αληθές, το μόνο σωτήριο και ασφαλές. Η Εκκλησία, κατά τον Απόστολο των Εθνών Παύλο είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α΄.Τιμ. Γ΄15). Την αλήθεια αυτή τη γνώριζαν πολύ καλά οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου.

Γι’ αυτό και πολέμησαν δυναμικά τον αιρεσιάρχη Άρειο. Γιατί κατανοούσαν ότι όποιος δεν είναι ενωμένος με την Εκκλησία είναι στην πλάνη, είναι στο σκοτάδι, είναι επικίνδυνος. Αυτή την παρακαταθήκη άφησαν και σ’ εμάς. Να μένουμε άρρηκτα ενωμένοι με τον Χριστό μας και την Εκκλησία Του. Γιατί ή είμαστε ενωμένοι με το Χριστό και ανήκουμε στη μια αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία ή είμαστε αιρετικοί, οπότε είμαστε εκτός της Εκκλησίας.

Αυτήν ακριβώς την ενότητα της πίστεως και της αγάπης πολέμησαν οι δαιμονοκίνητοι αιρετικοί οπαδοί του Αρείου, προκειμένου να διαλύσουν την Ορθόδοξη Εκκλησία. Όμως, απέναντι σ’ αυτούς στάθηκαν ατρόμητοι οι άγιοι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, τους οποίους γιορτάζουμε σήμερα. Όλοι αυτοί οι άγιοι Πατέρες, κατενίκησαν τους αιρετικούς με τα δύο αυτά όπλα, την ενότητα δηλαδή της ορθοδόξου πίστεως και την ενότητα της αγάπης.

Αυτή την ενότητα χρειάζεται να έχουμε κι εμείς σήμερα. Είναι η ακατανίκητη δύναμή μας. Ας εργαζόμαστε, λοιπόν, και ας προσευχόμαστε υπέρ «της των πάντων ενώσεως». Και θα δώσει κάποτε ο Θεός να επιτύχουμε την παμπόθητη αγία και σωτήρια ενότητα. Ας αναλογισθούμε τους ιερούς και ηρωικούς αγώνες τους και ας αποφασίσουμε ολόψυχα να τους μιμηθούμε. Μέσα σε μια εποχή ποικίλων συμβιβασμών και σκοπιμοτήτων εμείς να μείνουμε πιστοί στην πίστη των πατέρων μας.