Κυριακή Η΄ Λουκά – Κήρυμα του Αρχιμ. Γεωργίου Γιαννιού

Για την αιώνια ζωή ρωτά ο νομικός τον Χριστό, και ο Χριστός τού δείχνει έναν πληγωμένο άνθρωπο. Για τον ουρανό ζητά να μάθει, και ο Κύριος στρέφει το βλέμμα του στη γη, εκεί όπου ένας αδελφός κείτεται μισοπεθαμένος. Ας προσέξουμε αυτή την απάντηση, γιατί κι εμείς επιθυμούμε τη σωτηρία: προσευχόμαστε, ερχόμαστε στον ναό. Συχνά, όμως, δυσκολευόμαστε να σκύψουμε πάνω στον πόνο που συναντούμε μόλις περάσουμε την πόρτα του. «Καὶ τίς ἐστί μου πλησίον;» ρωτά ο νομικός. Σαν να ζητά ένα όριο για την αγάπη: μέχρι εδώ θα προσφέρω, παραπέρα δεν έχω ευθύνη. Μήπως το ίδιο δεν ζητούμε κι εμείς; Να γνωρίζουμε ποιον μπορούμε να προσπεράσουμε χωρίς να μας ενοχλεί η συνείδησή μας;

Όμως ο Κύριος, με την παραβολή, γκρεμίζει τον φράχτη που υψώνει ο εγωισμός. Ένας άνθρωπος έπεσε στα χέρια ληστών. Τον γύμνωσαν, τον χτύπησαν, τον εγκατέλειψαν. Περνά ένας ιερέας· τον βλέπει και απομακρύνεται. Περνά ένας Λευίτης· κάνει το ίδιο. Ας προσέξουμε, αδελφοί μου: τον είδαν! Η δυστυχία βρέθηκε μπροστά στα μάτια τους. Κι όμως, τα πόδια τους συνέχισαν τον δρόμο, σαν να μην είχε συμβεί τίποτε.

Πόσο φοβερό είναι να παραμένει όρθιο το σώμα και να έχει νεκρωθεί μέσα μας η καρδιά! Ας μη σπεύσουμε να καταδικάσουμε τους περαστικούς. Ας εξετάσουμε πρώτα τα δικά μας βήματα. Ποιον προσπεράσαμε αυτή την εβδομάδα; Ποια φωνή κάναμε πως δεν ακούσαμε; Ποια ανάγκη ονομάσαμε υπερβολή, για να απαλλαγούμε από τον κόπο της βοήθειας; Ο δρόμος προς την Ιεριχώ περνά σήμερα από την πολυκατοικία μας, από το γραφείο μας, από το νοσοκομείο, από το ίδιο μας το σπίτι. Εκεί βρίσκεται η μητέρα που μεγαλώνει μόνη τα παιδιά της και ντρέπεται να ζητήσει βοήθεια. Εκεί βρίσκεται ο άνεργος που μετρά τις ημέρες μέχρι τον επόμενο λογαριασμό.

Εκεί βρίσκεται ο ηλικιωμένος που ακούει βήματα στον διάδρομο και ελπίζει πως κάποιος έρχεται να τον δει. Γνωρίζουμε κάθε είδηση από την άλλη άκρη της γης. Γνωρίζουμε, όμως, αν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας έχει σήμερα ψωμί; Και πόσες πληγές κρύβονται κάτω από καθαρά ρούχα! Ένα παιδί ταπεινώνεται καθημερινά και κανείς δεν το ακούει. Ένας νέος βυθίζεται στην απελπισία και εμείς τον αποκαλούμε αχάριστο. Ένας σύζυγος ζητά λίγη προσοχή και βρίσκει απέναντί του ένα πρόσωπο σκυμμένο στο κινητό. Ας μη θεωρούμε πως εκπληρώσαμε το χρέος της αγάπης επειδή γεμίσαμε το τραπέζι. Ο άνθρωπός μας χρειάζεται και τη φωνή μας, το βλέμμα μας, την υπομονή μας. Έρχεται, όμως, ο Σαμαρείτης. «Ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη». Είδε και σπλαχνίστηκε.

Η θέα του πόνου έγινε κίνηση της καρδιάς και η κίνηση της καρδιάς έγινε υπηρεσία των χεριών. Πλησιάζει, δένει τις πληγές, σηκώνει τον τραυματία, τον μεταφέρει και πληρώνει για τη φροντίδα του. Το λάδι του λιγοστεύει, τα χρήματά του μειώνονται, το ταξίδι του καθυστερεί. Και μέσα σε αυτή την προσφορά φανερώνεται ο πλούτος της ψυχής του. «Έχω κι εγώ υποχρεώσεις», θα πει κάποιος. Ασφαλώς. Και ο Σαμαρείτης ταξίδευε για κάποιον σκοπό. «Δεν μπορώ να τους βοηθήσω όλους». Κανείς δεν μας ζητά σήμερα να σηκώσουμε ολόκληρη την οικουμένη. Μπορούμε, όμως, να στηρίξουμε αυτόν τον άνθρωπο που βρίσκεται μπροστά μας; Μπορούμε να διαθέσουμε λίγο χρόνο, ένα γεύμα, μια επίσκεψη; Μπορούμε να αναζητήσουμε κάποιον που θα μπορέσει να τον βοηθήσει; Γιατί να επικαλούμαστε όσα αδυνατούμε να κάνουμε, ώστε να αποφεύγουμε εκείνο που μπορούμε; Ας προσέξουμε, όμως, και πώς αποκτούμε εκείνα που προσφέρουμε. Ποιον ωφελεί η ελεημοσύνη μας, αν ο εργαζόμενός μας περιμένει άδικα τον μισθό του;

Πώς θα δέσουμε την πληγή του ξένου, όταν πληγώνουμε καθημερινά τον άνθρωπο που εξαρτάται από εμάς; Ας αποδώσουμε όσα οφείλουμε. Ας πάψουμε την εξαπάτηση. Ας σεβαστούμε τον κόπο του άλλου. Η μετάνοια ας φτάσει μέχρι το ταμείο, τη συμφωνία, το μεροκάματο. Εκεί δοκιμάζεται η αλήθεια πολλών ευσεβών λόγων. Ας δείξουμε την πίστη μας με τις πράξεις. Ο ευεργέτης της παραβολής είναι Σαμαρείτης, άνθρωπος ξένος και περιφρονημένος από πολλούς από τους ακροατές του Κυρίου. Κι όμως, αυτός πλησιάζει. Εμείς πόσες εξετάσεις επιβάλλουμε στον δυστυχισμένο! Από πού είσαι; Τι πιστεύεις; Γιατί κατάντησες έτσι; Η σύνεση χρειάζεται, για να προσφέρουμε σωστή βοήθεια. Όμως η καχυποψία μπορεί να γίνει καταφύγιο της φιλαυτίας. Η πληγή του ανθρώπου που βρίσκεται μπροστά μας ζητά φροντίδα. Η διαφορετική καταγωγή του δεν καταργεί την κοινή μας ανθρώπινη φύση.

Ας σκύψουμε, όμως, βαθύτερα, αδελφοί μου. Εμείς οι ίδιοι είμαστε πληγωμένοι. Η αμαρτία μάς γυμνώνει από την ειρήνη, η υπερηφάνεια μάς απομονώνει, η μνησικακία μάς αφήνει ανίκανους να αγαπήσουμε. Και ο Χριστός έρχεται κοντά μας. Προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση μας, υπομένει τον Σταυρό, νικά τον θάνατο. Προσφέρει τον εαυτό Του για τη θεραπεία μας. Πριν απλώσουμε εμείς το χέρι στον αδελφό, Εκείνος έχει απλώσει προς εμάς τα χέρια της σωτηρίας. Και όταν προσφέρουμε, ας διαφυλάσσουμε την αξιοπρέπεια εκείνου που δέχεται. Ας μην κάνουμε θέαμα τη φτώχεια του. Ας μη ζητούμε να πληρωθούμε με επαίνους για λίγη βοήθεια.

Ο Σαμαρείτης φροντίζει να συνεχιστεί η περίθαλψη και η αγάπη του αποκτά διάρκεια. Έτσι κι εμείς, ως ενορία, ας μοιραζόμαστε την ευθύνη, ώστε ο άρρωστος, ο μόνος, ο εξαντλημένος να βρίσκει σταθερά ανθρώπους κοντά του. Αδελφοί μου, ο Κύριος λέει: «Τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ». Μέσα στην αγάπη αρχίζει από τώρα η ζωή που δεν νικιέται από τον θάνατο. Ας μη φύγουμε σήμερα έχοντας μονάχα θαυμάσει έναν καλό άνθρωπο της παραβολής. Ας θυμηθούμε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Ας διορθώσουμε μια αδικία. Ας ανοίξουμε μια κλειστή πόρτα. Ας δώσουμε κάτι που θα μας κοστίσει. Ο πληγωμένος περιμένει. Ο χρόνος που μας δόθηκε περνά. Και ο Χριστός απευθύνεται στον καθένα μας: «Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως».