Για τον Γιάννη Λώλο (1968-2026) – Γράφει η αρχαιολόγος Βάσω Ροντήρη

πηγή φωτογραφίας: Δ. Ευσταθίου

Όταν το 2018 καλούσα τον Γιάννη να συνεργαστούμε στην ανασκαφική έρευνα της Μαγούλας Πλατανιώτικης στον Αλμυρό, δε μπορούσα να φανταστώ με τί είδους άνθρωπο θα μοιραζόμουνα αυτή την κοινή μας πορεία. Βέβαια η καθαρότητα του προσώπου του μου έλεγε πολλά από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας και ίσως αυτό ακριβώς να ήταν που με έκανε να τον πλησιάσω.

Πράγματι, ο χαρακτήρας του Γιάννη δεν άργησε να φανερωθεί. Απλός, προσιτός, ευγενικός, σεμνός, με μια πραότητα και μια ηρεμία που σε αφόπλιζε. Η εργατικότητά του και η συνέπειά του σε όλα όσα αναλάμβανε, από το πιο μικρό πράγμα στο πιο σημαντικό, ήταν μόνο δύο από τα πολλά του προτερήματα στη δουλειά. Μπορεί να τον ενοχλούσε που η ανασκαφή δεν ήταν και στο καλύτερο περιβάλλον, αλλά είχε μια απίστευτη ικανότητα να μεταδίδει στα παιδιά την αγάπη του για την ανασκαφή και την αναζήτηση του άγνωστου. Αγαπούσε εξάλλου υπερβολικά τους φοιτητές του και έκανε τα πάντα γι’ αυτούς.

Με τον Γιάννη η ανασκαφή έπαιρνε μια άλλη διαφορετική μορφή από μια συνηθισμένη εργασία πεδίου. Υπήρχε πάντοτε η σοβαρότητα στη λήψη των άμεσων ή έμμεσων αποφάσεων με τους επικεφαλής των τομών για το επόμενο βήμα. Όμως μερικές φορές το πεδίο μεταμορφωνόταν σε  «παιδική χαρά», ιδίως όταν επρόκειτο για το ανέβασμά του στον κουβά του εκσκαφέα προκειμένου να κάνει τις λήψεις από ψηλά. Για να μην παραλείψω τα αξέχαστα διαλείμματα με το «υποχρεωτικό» κολατσιό!

Ο Γιάννης δεν ήταν μόνο με μένα άψογος συνεργάτης. Ήταν με όλους. Είχε πάντοτε μια αφοπλιστική ικανότητα να λύνει τα προβλήματα ήρεμα και χωρίς εντάσεις. Είχε έναν τρόπο να σου ζητάει κάτι ώστε να μη μπορείς να του το αρνηθείς. Συγχρόνως ήταν κατά των τύπων, κατά της δημοσιότητας και δεν του άρεσαν τα πολλά λόγια.

Η άψογη συνεργασία μας στο πεδίο δημιούργησε στη συνέχεια και μια βαθιά φιλία που δεν χάλασε ποτέ. Το αντίθετο: ο αγώνας που ξεκίνησε ο ίδιος για το θέμα της υγείας του μας έφερε ακόμα πιο κοντά. Μιλούσαμε γι’ αυτό σα να ήθελε μια απλή επιβεβαίωση από κάποια χείλη ότι όλο αυτό που κάνει είναι το σωστό και ότι θα έχει αποτέλεσμα.

Και μετά υπήρχαν όλες εκείνες οι στιγμές στον Αλμυρό ή στο Βόλο που χαλαρώναμε. Του άρεσε το τσίπουρο, τα καλά παγωτά και το καλό καρπούζι. Του άρεσε η καλή παρέα χωρίς να νοιάζεται που θα βρίσκεται. Και ενώ στην αρχή μπορεί να γκρίνιαζε, μετά έλεγε «τί ωραία που περάσαμε», όπως για παράδειγμα στο κεμπαπάδικο του Σταύρου στο πεζοδρόμιο της Ιωλκού. Και βέβαια το πηγαίο και αβίαστο χιούμορ του.

Λένε ότι τα πολύ αγαπημένα πρόσωπα που φεύγουν, δε φεύγουν ποτέ. Είναι πάντοτε δίπλα μας, μας συντροφεύουν και μας καθοδηγούν. Αυτόν τον παρήγορο λόγο έχω να πω, Γιάννη μου, στην οικογένειά σου και τον ίδιο κρατώ και για μένα.

Καλό σου ταξίδι!

Βάσω Ροντήρη