Κυριακή Ε’ Λουκά – Κήρυγμα του Αρχιμ. Γεωργίου Γιαννιού

Στο σημερινό Ευαγγέλιο ακούσαμε την παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου. Αυτή η παραβολή μάς διδάσκει πόσο μεγάλη αξία έχουν η αγάπη, η ευσπλαχνία και η βοήθεια προς τον συνάνθρωπό μας και ταυτοχρόνως πόσο απεχθές είναι η αδιαφορία, η ασπλαχνία και η αυταρέσκεια. Ο πλούσιος της παραβολής είχε όλα τα αγαθά. Είχε ωραία ρούχα, πλούσιο τραπέζι και ζούσε κάθε μέρα με άνεση και απολαύσεις. Έξω, όμως, από την πόρτα του βρισκόταν ένας φτωχός άνθρωπος, ο Λάζαρος. Ήταν άρρωστος, πεινασμένος και ρακένδυτος. Περίμενε, ο ταλαίπωρος, να τραφεί με ό,τι έπεφτε από το τραπέζι του πλουσίου, ακόμη και με τα ψίχουλα.

Ο πλούσιος έβλεπε τον Λάζαρο, αλλά δεν ενδιαφερόταν γι’ αυτόν. Δεν τον έδιωξε, δεν τον χτύπησε, δεν του έκανε κάποιο κακό. Το μεγάλο του λάθος, όμως, ήταν ότι δεν του έκανε ούτε και κάποιο καλό. Τον περιφρόνησε. Έμεινε αδιάφορος απέναντι στον πόνο του. Είχε τη δυνατότητα να τον συμπονέσει και να τον βοηθήσει, αλλά δεν το έκανε. Κάποτε πέθαναν και οι δύο. Ο Λάζαρος βρέθηκε κοντά στον Αβραάμ, ενώ ο πλούσιος βρέθηκε σε τόπο βασάνων. Βλέποντας ο πλούσιος τη γαλήνη και την ευτυχία που απολάμβανε ο Λάζαρος στους κόλπους του Αβραάμ, άρχισε να φωνάζει: «Πάτερ Αβραάμ, ελέησέ με». Ζητούσε λίγες σταγόνες νερού, γιατί υπέφερε πολύ.

Ο Αβραάμ τού εξήγησε ότι, όσο ζούσε, είχε απολαύσει όλα τα καλά, ενώ ο Λάζαρος είχε περάσει δυσκολίες και πόνο. Τώρα τα πράγματα είχαν αλλάξει. Υπήρχε, μάλιστα, ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στους δύο τόπους και κανείς δεν μπορούσε να περάσει από τον έναν στον άλλο. Τότε ο πλούσιος θυμήθηκε τα πέντε αδέλφια του. Παρακάλεσε τον Αβραάμ να στείλει τον Λάζαρο να τα προειδοποιήσει, ώστε να αλλάξουν ζωή και να μην πάθουν τα ίδια. Ο Αβραάμ τού απάντησε: «Έχουν τον Μωυσή και τους προφήτες. Ας τους ακούσουν».

Ο πλούσιος επέμενε και είπε ότι, αν δουν κάποιον να ανασταίνεται από τους νεκρούς, τότε θα μετανοήσουν. Όμως ο Αβραάμ τού είπε ότι, αν δεν ακούν τον λόγο του Θεού, ούτε αυτό το μεγάλο θαύμα θα τους αλλάξει. Υπάρχει ακόμη κάτι που αξίζει να προσέξουμε. Ο πλούσιος αποκαλεί πολλές φορές τον Αβραάμ «πατέρα». Ο Αβραάμ, όμως, ήταν άνθρωπος γεμάτος πίστη, αγάπη και φιλοξενία. Άνοιγε το σπίτι του στους ξένους και βοηθούσε όσους είχαν ανάγκη. Ο πλούσιος, αντίθετα, είχε έναν φτωχό άνθρωπο έξω από την πόρτα του και δεν του πρόσφερε ούτε λίγη τροφή. Αξίζει, επομένως, να διερωτηθούμε: Αρκούσε να αποκαλεί τον Αβραάμ «πατέρα»; Ή έπρεπε να του μοιάζει και στη ζωή του; Το ίδιο ισχύει και για εμάς.

Στην Εκκλησία ονομάζουμε τους αγίους «πατέρες». Λέμε συχνά: «Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών…». Αν, όμως, τους θεωρούμε πνευματικούς μας πατέρες, πρέπει να προσπαθούμε να τους μοιάζουμε. Να μιμούμαστε την πίστη τους, την ταπείνωσή τους, την καλοσύνη τους και, κυρίως, την αγάπη τους. Ας θυμηθούμε ακόμη ότι, κάθε φορά που λέμε την Κυριακή Προσευχή, απευθυνόμαστε στον ίδιο τον Θεό και λέμε: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς». Δεν λέμε «Πατέρα μου», αλλά «Πατέρα μας». Αυτό μάς θυμίζει ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Είμαστε όλοι μία οικογένεια και έχουμε κοινό Πατέρα, τον Θεό. Άρα, αν ο άλλος είναι παιδί του ίδιου Πατέρα, τότε είναι αδελφός μας.

Δεν μπορούμε να αγαπούμε τον Θεό και ταυτόχρονα να αδιαφορούμε για τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μας. Ο Θεός είναι Πατέρας γεμάτος αγάπη και έλεος. Αν, λοιπόν, Τον ονομάζουμε Πατέρα, χρειάζεται κι εμείς, όσο μπορούμε, να Του μοιάζουμε. Να έχουμε έλεος. Να συγχωρούμε. Να βοηθούμε. Να μην κλεινόμαστε στον εαυτό μας και να μη μένουμε αδιάφοροι όταν κάποιος υποφέρει. Ίσως σήμερα ο «Λάζαρος» της ζωής μας να μην κάθεται έξω από την πόρτα μας. Μπορεί, όμως, να είναι ένας άνθρωπος μόνος, ένας άρρωστος, ένας φτωχός, ένας ηλικιωμένος ή κάποιος που έχει ανάγκη από λίγη συντροφιά ή έναν καλό λόγο.

Μερικές φορές δεν χρειάζονται μεγάλα πράγματα. Ένα τηλεφώνημα, μια επίσκεψη, λίγη βοήθεια, το να συγχωρήσουμε κάποιον ή μια μικρή προσφορά μπορούν να γίνουν μεγάλη ευλογία. Το Ευαγγέλιο σήμερα δεν μας λέει απλώς να αποφεύγουμε το κακό. Μας καλεί να κάνουμε το καλό. Γιατί και η αδιαφορία μπορεί να γίνει μεγάλη αμαρτία. Ας μην είναι, λοιπόν, τα λόγια της προσευχής μας μόνο λόγια. Όταν αποκαλούμε τον Θεό «Πατέρα», ας δείχνουμε με τη ζωή μας ότι θέλουμε να είμαστε αληθινά παιδιά Του. Και το πρώτο γνώρισμα των παιδιών του Θεού είναι η αγάπη.