Κυριακή Β΄Λουκά – Κήρυγμα Αρχιμ. Γεωργίου Γιαννιού

«Καθὼς θέλετε ἰνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι» (Λουκ. στ΄.31)

Η σημερινή Κυριακή μάς φέρνει μπροστά σε μία μεγάλη πνευματική πραγματικότητα. Ακούσαμε το σημερινό Ευαγγέλιο να μάς διδάσκει μία από τις μεγαλύτερες εντολές του Χριστού: «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως». Ο Κύριος μάς καλεί να φερόμαστε στους άλλους όπως θα θέλαμε να φέρονται σε εμάς. Μέσα σε μία μόνο φράση ο Χριστός συνοψίζει ολόκληρο τον νόμο της αγάπης. Ό,τι επιθυμούμε για τον εαυτό μας, αυτό ακριβώς οφείλουμε να προσφέρουμε και στους άλλους. Θέλουμε να μας σέβονται; Να σεβόμαστε. Θέλουμε να μας συγχωρούν; Να συγχωρούμε. Θέλουμε να μας κατανοούν; Να κατανοούμε. Θέλουμε να μας αγαπούν; Να αγαπούμε.

Η ανθρώπινη λογική λέει: «Αν με αγαπήσεις, θα σε αγαπήσω». «Αν με βοηθήσεις, θα σε βοηθήσω». «Αν με προσβάλεις, θα σου ανταποδώσω». Ο Χριστός όμως ανατρέπει αυτή τη νοοτροπία. Μας καλεί να ζήσουμε με τη λογική της Βασιλείας του Θεού. Η αγάπη του Θεού δεν είναι ανταπόδοση· είναι προσφορά. Ο ήλιος ανατέλλει για όλους. Η βροχή πέφτει για όλους. Η αγάπη του Θεού αγκαλιάζει τον δίκαιο και τον αμαρτωλό. Γι’ αυτό και ο Κύριος μάς καλεί να γίνουμε παιδιά του ουράνιου Πατέρα. Ας αναρωτηθούμε, αδελφοί μου: ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή μας; Δεν είναι η εργασία. Δεν είναι οι οικονομικές δυσκολίες. Δεν είναι οι ασθένειες. Το πιο δύσκολο είναι να συγχωρήσουμε. Πόσες φορές πληγωθήκαμε από ανθρώπους που αγαπήσαμε; Πόσες φορές ακούσαμε λόγια που μας πλήγωσαν; Πόσες φορές προδοθήκαμε από φίλους, συγγενείς ή συνεργάτες; Η φυσική αντίδραση είναι η πικρία, ο θυμός και η εκδίκηση. Όμως ο Χριστός δεν μας καλεί να ζήσουμε με το μίσος. Μας καλεί να νικήσουμε το κακό με το καλό.

Η συγχώρηση δεν σημαίνει ότι ξεχνώ την αδικία. Σημαίνει ότι δεν αφήνω το κακό να κυριαρχήσει στην καρδιά μου. Ποιος εφάρμοσε πρώτος αυτή τη διδασκαλία; Ο ίδιος ο Χριστός. Την ώρα που βρισκόταν επάνω στον Σταυρό, ενώ Τον χλεύαζαν και Τον βασάνιζαν, προσευχήθηκε: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι». Δεν καταράστηκε τους σταυρωτές Του. Δεν ζήτησε εκδίκηση. Ζήτησε συγχώρηση. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού. Πολλοί λένε: «Είναι αδύνατον να αγαπήσω τον εχθρό μου». Πράγματι, με τις δικές μας δυνάμεις είναι αδύνατον. Με τη χάρη του Θεού όμως όλα γίνονται δυνατά. Η αγάπη προς τον εχθρό δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με το κακό. Σημαίνει ότι αρνούμαστε να γίνουμε όμοιοι με εκείνον που μας αδικεί. Όταν απαντούμε στο μίσος με μίσος, το κακό μεγαλώνει. Όταν απαντούμε με αγάπη, το κακό χάνει τη δύναμή του.

Αυτό ακριβώς έκαναν και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Ο Άγιος Απόστολος Βαρνάβας, ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Κύπρου για παράδειγμα, δεν κράτησε για τον εαυτό του τη χαρά του Ευαγγελίου. Μαζί με τον Απόστολο Παύλο διέσχισε το νησί της Κύπρου, κήρυξε τον Χριστό, υπέμεινε διωγμούς και στο τέλος σφράγισε την αποστολή του με το μαρτύριό του. Ας θυμηθούμε ακόμη τον Άγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα. Ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας έγινε υπόδειγμα ελεημοσύνης. Για εκείνον κάθε φτωχός ήταν ο ίδιος ο Χριστός. Δεν λογάριαζε πόσα έδινε αλλά πόση αγάπη έβαζε στην προσφορά του.

Αδελφοί μου, όλοι οι Άγιοι δεν ήταν υπεράνθρωποι. Είχαν τις ίδιες δυσκολίες, τις ίδιες αδυναμίες και τους ίδιους πειρασμούς που έχουμε κι εμείς. Αυτό που τους ξεχώρισε ήταν ότι εμπιστεύθηκαν τον Χριστό περισσότερο από τον εαυτό τους. Και σήμερα ο Χριστός συνεχίζει να καλεί νέους αγίους. Καλεί γονείς να γίνουν άγιοι μέσα στην οικογένεια. Καλεί νέους να μείνουν καθαροί μέσα σε έναν κόσμο συγχύσεως. Καλεί τους εργαζομένους να ζουν με εντιμότητα. Καλεί τους ηλικιωμένους να γίνουν άνθρωποι προσευχής και σοφίας. Καλεί όλους μας να γίνουμε μάρτυρες της αγάπης Του., ώστε κι εμείς να γίνουμε πιστοί μαθητές του Χριστού και κληρονόμοι της Βασιλείας Του. Αμήν.