Οι Γυναίκες Νέας Αγχιάλου τίμησαν το παρελθόν και τις παραδόσεις της πόλης

Από πέρυσι ο Σύλλογος Γυναικών Νέας Αγχιάλου έχει προσθέσει άλλη μία εκδήλωση στην πλούσια δραστηριότητά του κι όπως φαίνεται, θα καθιερωθεί με μεγάλη επιτυχία! Αναφερόμαστε στις «Μουστοχαρές», την γιορτή του μούστου και του τρύγου, που διοργανώθηκε στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης το απόγευμα της Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου και συγκέντρωσε πάρα πολύ κόσμο όπως μάς ανέφερε η πρόεδρος του συλλόγου Σταματούλα Αχτσόγλου.

Η εκδήλωση τιμά το παρελθόν της πόλης, τις παραδόσεις που οι πρόσφυγες έφεραν μαζί τους από την Αγχίαλο της Ανατολικής Ρωμυλίας, τις γεύσεις με τις οποίες μεγάλωσαν γενιές και γενιές… «Οι υπέροχες γλυκές δημιουργίες των γυναικών της Νέας Αγχιάλου μας ταξίδεψαν στις παραδόσεις του τόπου μας με το σταφύλι και το μούστο να έχουν τον  πρωταγωνιστικό ρόλο» σχολίασε η κα Γεωργία Μποντού-Τοκαλή.

Οι γυναίκες είχαν ετοιμάσει μουσταλευριές, μουστοκούλουρα, σταφύλι γλυκό του κουταλιού, ενώ προσέφεραν σταφύλια σε όλους όσους παρευρέθηκαν στην όμορφη εκδήλωση, από την οποία φυσικά δεν έλειψε το τραγούδι και ο χορός. Ο Στέλιος Μουτζούρης και η ορχήστρα του επιμελήθηκαν το μουσικό πρόγραμμα.

Η κα Αχτσόγλου έκανε μια σύντομη αναδρομή στον τρύγο που γινόταν με τα κάρα και τις ιδιαίτερες συνθήκες για κάθε σπιτικό της Νέας Αγχιάλου τέτοια εποχή, ενώ στον χώρο παλιές φωτογραφίες αποτύπωναν την ζωή άλλων εποχών που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Μεταξύ των άλλων, η πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών επισήμανε: «Η Νέα Αγχίαλος είναι ένας τόπος άρρηκτα δεμένος με το αμπέλι, το σταφύλι και το κρασί. Πολύ πριν δημιουργηθεί το οινοποιείο, η αμπελοκαλλιέργεια αποτελούσε αγαπημένη ασχολία των Αγχιαλιτών και το σταφύλι ήταν κομμάτι της καθημερινής ζωής κάθε οικογένειας.

Σχεδόν σε κάθε σπίτι υπήρχε ένα καλάθι γεμάτο σταφύλια. Ήταν το φρούτο του καθημερινού τραπεζιού, το κολατσιό στο χωράφι, το κέρασμα στη γειτονιά, ακόμη και το δώρο που έστελναν σε συγγενείς και φίλους. Τα αγχιαλίτικα αμπέλια ήταν γεμάτα διαφορετικές ποικιλίες, όπως ροδίτες, σαββατιανά, μοσχάτα, σκιότες και πολλές ακόμη.

Και ύστερα ερχόταν ο Σεπτέμβρης και μαζί του ο τρύγος. Ένα πραγματικό πανηγύρι για ολόκληρη τη Νέα Αγχίαλο. Νέοι και μεγαλύτεροι, γυναίκες, άνδρες και παιδιά συμμετείχαν όλοι. Τα κάρα πηγαινοέρχονταν από τα αμπέλια γεμάτα σταφύλια και οι αποθήκες, τα βαρέλια και οι αυλές είχαν ήδη προετοιμαστεί με μεγάλη φροντίδα.

Όμως ο τρύγος δεν σήμαινε μόνο την παρασκευή του κρασιού. Από τον μούστο οι νοικοκυρές δημιουργούσαν το πετιμέζι, τη μουσταλευριά, τους μουσταλαμπάδες και τα μουστοκούλουρα. Παρασκευάσματα απλά, αλλά πολύτιμα, που γέμιζαν τα σπίτια με αρώματα και συνόδευαν τις οικογένειες όλο τον χειμώνα. Ακόμη και σήμερα, αυτές οι γεύσεις έχουν τη δύναμη να μας γυρίζουν πίσω στον χρόνο.

Εκείνες τις ημέρες κανείς δεν έμενε αμέτοχος. Ακόμη και όσοι δεν είχαν δικά τους αμπέλια βοηθούσαν τους υπόλοιπους. Γιατί ο τρύγος απαιτούσε πολλά χέρια, συνεργασία και μεράκι. Ήταν δουλειά, αλλά ταυτόχρονα ήταν γιορτή. Ήταν η στιγμή που μια ολόκληρη κοινωνία γινόταν μια μεγάλη παρέα. Και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη κληρονομιά που μας άφησαν οι παλαιότεροι. Όχι μόνο το κρασί, το πετιμέζι και οι παραδοσιακές συνταγές, αλλά η αξία της συνεργασίας, της προσφοράς και της συντροφικότητας.

Ως Σύλλογος Γυναικών Νέας Αγχιάλου θεωρούμε χρέος και χαρά μας να κρατάμε ζωντανές αυτές τις μνήμες και να τις μεταφέρουμε στις νεότερες γενιές. Γιατί η παράδοση ενός τόπου δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία. Βρίσκεται στις ιστορίες των ανθρώπων του, στις μυρωδιές, στις γεύσεις, στις εικόνες και στα έθιμα που περνούν από γενιά σε γενιά».