Προσπέρασε την αναπηρία της στην όραση και πέρασε στο Οικονομικό! – Η δική μας Λουίζα στο ΕΚΠΑ

Ένα μεγάλο κατόρθωμα πανηγυρίζουμε για έναν δικό μας άνθρωπο, την Λουίζα Μποντού, σύζυγος και μητέρα δυο παιδιών, η οποία πέρασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών ΕΚΠΑ, 24η στη σειρά, με 20άρι στην οικονομική θεωρία και… χωρίς να αξιοποιήσει το 5% που δικαιούνταν λόγω αναπηρίας.

Η Λουίζα σήμερα είναι 48 χρονών. Στα 39 της εκδηλώθηκε μια σπάνια για την ηλικία αυτή ασθένεια της όρασης, μη αναστρέψιμη μέχρι σήμερα. Η Λουίζα, έδωσε έναν μεγάλο αγώνα, αφού όπως μας περιγράφει, δεν υπάρχουν βιβλία για όσους δεν βλέπουν και έπρεπε από αυτά που έβλεπε σε κάθε πρόταση να μαντεύει τα γράμματα που δεν ήταν ξεκάθαρα γι’ αυτή. Ο χρόνος ανάγνωσης ήταν πολλαπλάσιος για εκείνη σε σύγκριση με τους συμμαθητές της. Πολλά τα εμπόδια… Δεν μπορούσε να παρακολουθήσει το νυκτερινό ΕΠΑΛ, αφού τη νύχτα δεν μπορεί να μετακινηθεί μόνη της… Δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει το 5% ενίσχυσης για άτομα με αναπηρία αφού επιτροπές και ανανέωση ποσοστού αναπηρίας δεν συντονίστηκαν με την υποβολή των απαραίτητων εγγράφων. Υποστηρικτές της οι καθηγητές του ΕΠΑΛ, οι οποίοι την ενθάρρυναν… “δώσε χωρίς το 5%, μπορείς! θα σε βοηθήσουμε όλοι”. Η Λουίζα πείσμωσε και κατάφερε τον στόχο της και δηλώνει στον “Λαό”: Δεν μπορεί κανένας να καταλάβει τι σημαίνει να έχεις αυτή την αναπηρία. Προφανώς και δεν επικοινωνούμε σε κάθε βήμα μας τα προβλήματα. Τα αντιμετωπίζουμε εσωτερικά, με υπερπροσπάθεια. Είχα πάντα στον νου μου την εκλιπούσα φίλη μου Ειρήνη Κομνίωτη… μου έλεγε “να κυνηγάς τα όνειρά σου… ποτέ να μη τ’ αφήνεις”. Είχα τα λόγια της στο μυαλό μου ,την πίστη της σ’ εμένα και προχωρούσα. Στην μνήμη της, δεν είχα δικαίωμα να τα παρατήσω. Ευχαριστώ τους καθηγητές μου και την οικογένειά μου.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Με την ολοκλήρωση ενός πολύμορφου και απαιτητικού ταξιδιού, νιώθω την ανάγκη να εκφράσω δημόσια τις πιο βαθιές και ειλικρινείς μου ευχαριστίες στους ανθρώπους που στάθηκαν φάροι και στηρίγματα στην πορεία μου προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την εισαγωγή μου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Για εμένα, η φοίτηση στο 1ο Ημερήσιο ΕΠΑΛ Αλμυρού ήταν μονόδρομος. Λόγω της οπτικής μου αναπηρίας, η κίνησή μου είναι αυτόνομη μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας, καθώς το σκοτάδι της νύχτας με αναγκάζει να εξαρτώμαι από συνοδό. Εκεί, στο φως της ημέρας, βρήκα το δικό μου «φως» χάρη σε μια σπουδαία ομάδα εκπαιδευτικών και μια μοναδική παρέα παιδιών. Θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου τις καθηγήτριές μου: Βασιλείου Μάιρα, Γεωργίου Κατερίνα, Λαΐτσα Αφροδίτη, Μελισσουργού Γεωργία, Μορβατίδου Νικολέττα, Μπάρτζου Μαρία, Χρονάκη Ειρήνη. Αυτές οι γυναίκες πίστεψαν σε εμένα πριν καν πιστέψω εγώ η ίδια στον εαυτό μου. Με τη διδασκαλία, την επιμονή και την αγάπη τους, με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι μπορώ να τα καταφέρω. (Τους ζητώ ένα ταπεινό συγνώμη που τις υποχρέωνα να υπαγορεύουν ότι έγραφαν στο πίνακα ώστε να μπορώ να τα σημειώνω). Ιδιαίτερη και ξεχωριστή μνεία οφείλω στον διευθυντή του σχολείου, κ. Καπράνα Γεώργιο και στους υποδιευθυντές κα. Μπέη Εύη και κ. Νικολόπουλο Κωνσταντίνο, οι οποίοι με δέχθηκαν στην αγκαλιά του σχολείου και με «ανέχθηκαν» με απίστευτη υπομονή, κατανόηση και ανθρωπιά σε κάθε μου βήμα. Ένα τεράστιο και ζεστό «ευχαριστώ» ανήκει στα παιδιά του τμήματος Οικονομίας και Διοίκησης που με δέχθηκαν και με συμπεριέλαβαν από την πρώτη στιγμή στο τμήμα: την Κατερίνα, τη Σοφία, την Έφη, τη Μαρίνα, τη Φραγκίσκη, τη Σελόνα, τον Βασίλη, τον Νίκο και τον Δημήτρη. Σε εσάς, “μικροί” φίλοι μου, αλλά και σε κάθε νέο άνθρωπο, θέλω να δώσω ένα μήνυμα: Αν κάποτε κάποιος σας πει “δεν μπορείς” ή “δεν αξίζεις”, απαντήστε του: “Κοίτα να μαθαίνεις!”. Ανοίξτε τα φτερά σας και πετάξτε, διεκδικήστε, κερδίστε, πάντα με πίστη, πείσμα, δικαιοσύνη και σεβασμό στον εαυτό σας και την κοινωνία. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι συνέβαλαν στο να νιώσω ξανά ότι η αξία μου είναι αναμφισβήτητη. Με βοήθησαν να αποτινάξω τη λέξη «άχρηστη». Και αν η λέξη αυτή ακούγεται σκληρή, να θυμάστε ότι δεν πρέπει να μας φοβίζουν οι λέξεις, αλλά οι άνθρωποι που μας τις λένε. Σας ευχαριστώ που γίνατε η γέφυρα για το επόμενο εκπαιδευτικό μου σκαλοπάτι. Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ.