Δελτίο Θυέλλης – γράφει ο Γιώργος Τσιντσίνης – έκδοση 5-10-2019

Τα πρωτοβρόχια έρχονται

να έχει η γη νεράκι.

Κι ο χειμώνας ήπιος

θα γίνει …φιλαράκι.

Εντάξει… Φάνηκαν δειλά τα πρωτοβρόχια, αλλά οι θερμοκρασίες του Οκτώβρη (μέχρι στιγμή τουλάχιστον) είναι ακόμη φιλικές και συχνά θυμίζουν όψιμο καλοκαιράκι. Άρα πρέπει να λέμε πως δεν έχουμε παράπονο, αλλά να μην ξεχνάμε ότι ο χειμώνας είναι μπροστά μας και δεν μπορεί παρά να κάνει κάποιες «παλικαριές». Όμως εμείς ας αφήσουμε τις ψεύτικες προβλέψεις για όσους πουλάνε επικοινωνιακές «μαγκιές» στο διαδίκτυο και στις τηλεοράσεις. Θα το παλέψουμε και σε λιγότερο από δυο μήνες θα γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Πώς να το κάνουμε άλλωστε; Τώρα που βοηθάει κάπως το θετικό κλίμα στην οικονομία και δείχνει κάπως πιο εύκολη η επιστροφή στη περιβόητη κανονικότητα, την ταλαιπωρημένη Ελλάδα θα τη βοηθήσει και λίγο ο καιρός, θα βοηθήσει κι ο Θεός, να περάσουμε ήσυχο χειμώνα.

Φυσικά, δεν αρκούν τα ξόρκια και τα αναθέματα ούτε οι προσευχές, αλλά οι διαίσθησή μου λένε ότι όλα θα πάνε καλά και θα ‘χουμε χειμώνα – φιλαράκι, όπως γράφω και στο έμμετρο ης μέρας.

Και δεν ξέρω αν και πόσες ανάσες έχουν πάρει τα λαϊκότερα και πιο φτωχά στρώματα του πληθυσμού, βλέπω όμως τους συμπολίτες μου να είναι -κατά κανόνα- πιο ήρεμοι και πιο αισιόδοξοι. Τουλάχιστον το κλίμα στην πιάτσα έχει αλλάξει.

Κι εδώ «κολλάει» ένα άρθρο της «Καθημερινής» που διατείνεται πως «λέγεται ότι η κυβέρνηση «έχει κερδίσει τις εντυπώσεις». Αλλά προχωράει ένα προσεκτικό βήμα παραπέρα, για το άμεσο μέλλον. Αναφέρει , δηλαδή, ότι «η πραγµατικότητα, όµως, είναι πιο σύνθετη. Η πολιτική αλλαγή που σηµατοδότησαν οι εκλογές της 7ης Ιουλίου δεν συντελείται µόνο στο επίπεδο των εντυπώσεων. Αποτυπώνεται και στη ραγδαία βελτίωση του οικονοµικού κλίµατος και της διεθνούς εικόνας της χώρας. Τώρα, όµως, η κυβέρνηση θα κριθεί στα δύσκολα. Τώρα πρέπει να αποδείξει ότι µπορεί να κόψει τους κόµπους της γραφειοκρατίας. Να προωθήσει µεταρρυθµίσεις αντιστεκόµενη στα πελατειακά της γονίδια. Να αντιµετωπίσει πιέσεις συµφερόντων που δεν θα πάψουν να προσπαθούν να επιβληθούν µε ολιγαρχικούς όρους. Η χώρα δεν άλλαξε µέσα σε τρεις µήνες. Απλώς οι «εντυπώσεις» δείχνουν ότι µπορεί να αλλάξει.»

Κι έτσι όπως τα προβλέπει η καλή εφημερίδα να εξελιχθούν τα πράγματα, ωστόσο, το θετικό είναι ότι το κλίμα έχει αλλάξει, ο κόσμος είτε το ζει είτε απλώς το «μυρίζεται» και αυτό -πέρα από ένα θετικότατο βήμα προς τα εμπρός- ίσως είναι το ευεργετικό «σοκ» που όλοι περιμέναμε και χρειαζόμασταν.

Τη µετάβαση από ένα πολύπλοκο σύστηµα ρυθµίσεων οφειλών, µε εννέα νοµοθετήµατα σε ένα απλούστερο µε τρεις µηχανισµούς, προωθεί η κυβέρνηση. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ο ένας θα αφορά χρέη ιδιωτών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταµεία και θα προβλέπει πάγια ρύθµιση σε 12 έως 24 δόσεις για τακτικές οφειλές και 24 έως 48 δόσεις για έκτακτες. Αθήνα και θεσμοί βρίσκονται πολύ κοντά σε συμφωνία όσον αφορά το νέο πλαίσιο ρύθμισης των ληξιπρόθεσμων, που θα σχηματιστούν μετά την 1η Ιανουαρίου του 2020.

Σχεδόν κατά 40 χιλιάδες μειώθηκε πέρσι ο Ελληνικός πληθυσμός ότι αυτή είναι περίπου η διαφορά ανάμεσα στους θανάτους και τις γεννήσεις, κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό, το οποίο δεν διαμορφώνει μόνο η απροθυμία των νέων ζευγαριών να τεκνοποιούν, αλλά τη ζοφερή αυτή εικόνα συνδαυλίζει και η μαζική μετανάστευση των παιδιών μας.

Ένα ζοφερό μέλλον, όπου τα παιδιά και οι έφηβοι δεν θα ξεπερνούν το 12% του πληθυσμού, η μέση ηλικία των κατοίκων θα αγγίζει τα 50 έτη και οι οικονομικά ενεργοί πολίτες θα είναι στην καλύτερη περίπτωση 3,7 εκατομμύρια, προδιαγράφεται για τη χώρα μας για τα επόμενα 30 χρόνια. Με αφορμή τη Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, η Ελληνική Γεροντολογική και Γηριατρική Εταιρεία (ΕΓΓΕ) αναδεικνύει τις επιπτώσεις της υπογεννητικότητας και του αρνητικού ισοζυγίου μετανάστευσης στη χώρα μας, τονίζοντας την ανάγκη εφαρμογής πολιτικών που θα διασφαλίζουν υγιή και ενεργή γήρανση.

Η Ελλάδα μαζί με την Ιταλία καταγράφουν τον τρίτο χαμηλότερο δείκτη γεννήσεων στην Ευρώπη (9 τις χιλίοις) μετά τη Γερμανία και την Πορτογαλία (8,4 και 8,5 τις χιλίοις αντίστοιχα). Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα ο μέσος όρος ολικής γονιμότητας, δηλαδή παιδιών ανά ζεύγος, είναι σταθερά στο 1,26, όταν για να διατηρηθεί αμετάβλητος ο πληθυσμός θα πρέπει να είναι πάνω από 2,1. Το 2050 ο πληθυσμός της χώρας εκτιμάται ότι δεν θα ξεπερνά –με τις αισιόδοξες προβλέψεις– τα 10 εκατομμύρια ή –με βάση το κακό σενάριο– τα 8,3 εκατομμύρια.

Όπως αναφέρουν ΟΗΕ και ΠΟΥ, η Παγκόσμια Μέρα Ηλικιωμένων έχει στόχο να αναγνωρισθεί η συμβολή των ηλικιωμένων στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, και τούτο διότι στη σύγχρονη εποχή οι ηλικιωμένοι παίζουν έναν ολοένα σημαντικότερο ρόλο, μέσω του εθελοντικού έργου τους, της μετάδοσης των εμπειριών και των γνώσεών τους, της βοήθειας που δίνουν στα παιδιά τους, αναλαμβάνοντας να φροντίζουν τα εγγόνια τους, αλλά και της αυξανόμενης συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας.

Ο όρος ηλικιωμένος αντιπροσωπεύει ανθρώπους άνω των 65 ετών ενώ κατά άλλους άνω των 70 ετών. Σήμερα τα άτομα άνω των 65 ετών αντιπροσωπεύουν πάνω από 1/3 του πληθυσμού των ασθενών της πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Οι υπέργηροι άνω των 85 είναι επίσης μια ταχέως αυξανόμενη ομάδα με διπλάσια αύξηση σε σχέση με αυτή των ανθρώπων άνω των 65 και τετραπλάσια σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Αν το 2006 αυτή η κατηγορία αντιπροσώπευε γύρω στο 3,8% του ευρωπαϊκού πληθυσμού, σήμερα έχει φτάσει στο 5% και το 2040 θα έχει υπερδιπλασιαστεί και θα πλησιάσει το 9,5%.

Σύμφωνα με την τελευταία δημοσίευση της Eurostat τον Ιούνιο 2016, η δημογραφική γήρανση της Ευρώπης θα είναι ένα από τα σημαντικότερα θέματα που θα απασχολήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο πληθυσμός της Ε.Ε το 2015 ήταν 508,5 εκατομμύρια με τους άνω των 65 ετών να αντιπροσωπεύουν το 20% του πληθυσμού, με το μεγαλύτερο ποσοστό να το κατέχουν η Ιταλία 21,7%, η Γερμανία 21% και η Ελλάδα 20,9%, με την τελευταία να αυξάνει ακόμα περισσότερο τα ποσοστά της.

Με τις ευχές όλων των ντόπιων φιλάθλων να τους συνοδεύουν, οι παίκτες του Γυμναστικού Συλλόγου Αλμυρού θα δώσουν αύριο τη μάχη της 2^ης αγωνιστικής στην Κατερίνη, κόντρα στο φαβορί της ιστορικής ομάδας του Πιερικού, για τον 3^ο όμιλο της Γ’ Εθνικής. Οι παίκτες του Στέλιου Αρσένου, μετά τη νίκη της πρεμιέρας απέναντι στο Οικονόμο Τσαριτσάνης έδειξαν ότι και θέλουν και μπορούν να πετύχουν το μέγιστο – δυνατό, κάτι που θα δώσει …φτερά για μια αξιόπιστη συνέχεια.

Για τη 2η αγωνιστική της Α’ ΕΠΣΘ ο Αίαντας θα υποδεχτεί τη νεοφώτιστη Α.Ε. 2002, που ήδη στέρησε στην έδρα της βαθμό από τη Δήμητρα στην πρεμιέρα του φετινού πρωταθλήματος, ενώ οι Ευξεινουπολίτες αναμένεται να έχουν εύκολο έργο μέσα στο «σπίτι» τους με τον Ιάσονα Α.Μ., σε αντίθεση με τον Πρωτεσίλαο και τη δύσκολη έξοδο του στην Αγία Παρασκευή. Πρεμιέρα και για τους Μυρμηδόνες στη Β’ κατηγορία, που υποδέχονται στον Πλάτανο τον Πανιώνιο.

Από τον ΓΣΑ, ωστόσο, μέχρι την πιο μικρή ομάδα της περιοχής μας είναι απαραίτητη η ενεργή στήριξη των ντόπιων φιλάθλων, σε κάθε γήπεδο και σε κάθε χωριό, σε κάθε αγώνα. Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, που έχει μακρά παράδοση στη Νοτιοδυτική Θεσσαλία κι έχει αναδείξει πολλούς αθλητές, με ζηλευτή καριέρα και πανελλήνιες περγαμηνές, όπως και όλα τα άλλα αθλήματα, ατομικά και ομαδικά, πρέπει να στηριχθούν με κάθε θυσία.

Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, οι εποχές μας είναι οικονομικά δύσκολες και οι χορηγοί των αθλητικών συλλόγων ολοένα και πιο σπάνιοι γίνονται, για να μην πω ότι σήμερα είναι τελείως ανύπαρκτοι ή έστω απρόθυμοι, να βγάλουν χρήματα από τις τσέπες τους. Άρα, οι μεγαλο-παράγοντες και οι μεσαίοι τοιούτοι .μας τελείωσαν. Για τα αθλητικά σωματεία, επομένως, ο οβολός του απλού φιλάθλου, το εισιτηριάκι του σε κάθε αγώνα είναι το μόνο αξιόπιστο έσοδο και η πιο στέρεη ελπίδα για να συνεχίσουν να στέκονται στα πόδια τους.

Και μια πιο πικρή αλήθεια: Όσο αγνά κι αν είναι τα ελατήρια σου, για να υπηρετείς μια ομάδα της πόλης ή του χωριού σου, πολύ φοβάμαι, ότι αργά ή γρήγορα ο ατόφιος εθελοντισμός σου θα σε κουράσει και όχι μόνο θα φύγεις, αλλά θα το βάλεις κυριολεκτικά στα πόδια… Νόμος, δυστυχώς.

Εκεί που είσαι απελπισμένος, κάτι σου στέλνει ο Θεός και σου θυμίζει ότι υπάρχει.

Χαρά σ’ αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρισαν μέσα στα δίχτυα της. Αν τα τρύπησαν μια στιγμή και ξαναβγήκαν στο πέλαγος, το ‘καναν μόνο και μόνο για να ‘χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν. (Αλκυόνη Παπαδάκη).