Η ατζέντα του «Λαού» του Αλμυρού – γράφει η Βιβή Τσιντσίνη – έκδοση 3-6-2017

Φωνάζει και κλαίει το Πολιτιστικό

Αξίζει στον Δήμο μας, ένα καλύτερο πολιτιστικό, ένα Δημοτικό θέατρο… ένα πολιτιστικό κέντρο – στολίδι.

Δυστυχώς παλιές …αμαρτίες κάνουν το πολιτιστικό να «κλαίει» και να μην αντέχει άλλο στον χρόνο. Σε κάθε ισχυρή βροχόπτωση, το νερό που …τρυπώνει δημιουργεί προβλήματα. Φαίνεται πως και τα ηλεκτρολογικά έχουν υποστεί ζημιά. Σε πρόσφατη προετοιμασία για παράσταση, ο γενικός έπεσε, ίσως από κάποιο βραχυκύκλωμα, ενώ οι σφουγγαρίστρες πηγαινοέρχονταν συνεχώς μέχρι και την έναρξη της παράστασης.

Ελπίζουμε ότι με τις πρόσφατες μελέτες και αναθέσεις θα γίνουν και τα απαραίτητα για να επιδιορθωθεί, αλλά και να ολοκληρωθεί επιτέλους, το πολύπαθο πολιτιστικό.

Ποια διαβούλευση;

Σε καλούν επίσημοι φορείς για διαβούλευση… και το σχέδιο είναι να σε ξενερώσουν επί ώρες, ώστε πλέον να μη θες να τοποθετηθείς, ενώ το εναλλακτικό είναι, ότι μετά από ώρες αναμονής, επί της… διαδικασίας, δεν θα έχεις άλλο χρόνο να αφιερώσεις. Εν τω μεταξύ τα καρντάσια του συστήματος έχουν κάνει μια χαρά την προβολή τους.

Παρακαλώ σας κύριοι, όταν θα το αντιληφθείτε αυτό σε κάποιο επόμενο… διακόψτε και ζητήστε να αλλάξει η διαδικασία… γιατί διαβούλευση λέμε ότι θα κάνουμε σε πολλές περιπτώσεις… και διαβούλευση δεν γίνεται. Ομιλίες …σοφών και μη εξαιρετέων, που μας αναλύουν το θέμα, μέχρι αηδίας, ενώ τελικά δεν είχαν ποτέ σκοπό να μας ακούσουν.

Έλεος… όχι άλλη μαϊμού διαβούλευση. Ο χρόνος μας είναι το ίδιο πολύτιμος και αξιοσέβαστος, όπως και η άποψή μας.

Φτώχυνε η χώρα;

Όχι κυρία μου… δεν θα κλάψω… Τον ψήφισα, τον άκουσα, τον έβλεπα επί χρόνια να κινεί τα νήματα, του έδωσα λουλούδια σε ομιλία του στον Βόλο (ως μικρό χαριτωμένο, μπουκλωτό κοριτσάκι, Νεοδημοκράτη παράγοντα), φώναξα τα συνθήματά του κρατώντας το σημαιάκι της Νέας Δημοκρατίας στους ώμους του πατέρα μου. Επίσης, θερμά συλλυπούμαι τους οικείους του. Όμως κάποια πράγματα πρέπει να τελειώνουν και το σκηνικό να αλλάζει με νέα και καλύτερα. Όπως πρέπει να θυμόμαστε τα λάθη του παρελθόντος και να μην τα επαναλαμβάνουμε. Η Ελλάδα δεν φτωχαίνει από έναν υπέργηρο πολιτικό που αποβιώνει. Συγκεκριμένα… η Ελλάδα, οι Έλληνες έχουμε ήδη πτωχεύσει, για άλλους λόγους.

Αυτό που με ενοχλεί και ιδιαίτερα παρατηρώντας όσα γίνονται στα βόρεια σύνορά μας και ανατολικά… είναι ότι τελικά πολλά… σε «δέκα χρόνια (θα) τα έχουμε ξεχάσει…» (Κ. Μητσοτάκης για τα Σκόπια το 1993) όπως ξεχάσαμε και άλλα… Τουλάχιστον οι παλαιότεροι μας το έλεγαν κατάμουτρα… Έπαιρναν το πολιτικό κόστος… και μας έλεγαν «δεν σας αρέσει… δεν είναι σωστό… αλλά σε δέκα χρόνια θα το έχετε ξεχάσει…» Και γι’ αυτό και μας άξιζαν και μας αξίζουν οι τέτοιοι είδους. Μνήμη λαού … χρυσόψαρου = κυβερνήσεις πιράνχας.