Οι ωραίοι ΔΕΝ έχουν χρέη και πληρώνουν μετρητά

γράφει η Τσιντσίνη Βιβή

«Οι ωραίοι έχουν χρέη και πληρώνουν με φιλιά…» Ωραίες εποχές…

Ως γνωστόν οι γυναίκες μια ταλαιπωρία τη θέλουμε. Τα καλά παιδιά τα βρίσκαμε βαρετά, ενώ τα ψιλό έως χοντρο-λαμόγια μας ασκούσαν μια γοητεία.

Οι δεκαετίες 80’s – 90’s πέρασαν με τις τσέπες γεμάτες, αλλά το ΤΕΒΕ απλήρωτο, το cabrio παρκαρισμένο στο ιδιωτικό parking αλλά την εφορία απλήρωτη κτλ, κτλ.

Από το 2000 και μετά είχες ακόμα το πεντάρι στο κέντρο ή στην επαρχία, με κήπους και «γκαζόνια» (γκαζόν στον πληθυντικό επαρχίας) και τις δόσεις απλήρωτες σε κάρτες και δάνεια. Τότε, πήγαινες ακόμα διακοπές (με διακοπο-δάνεια, φυσικά) και μετά από αυτές, όταν σε γύριζαν ανάποδα, έπεφτε μόνο πλαστικό χρήμα.

Έβλεπες τον αρχοντάντρα, τον χουβαρδά, να ελίσσεται και θαύμαζες. Θαύμαζες πως μπορεί να ζει πλούσια και να τους κοροϊδεύει όλους, να τους έχει του χεριού του – νόμιζε.

Αυτά last year, όταν το στομάχι σου ήταν γεμάτο και η πιστωτική κάρτα πλήρωνε τον ορό της Estee.

Έρχεται, λοιπόν, το πρώτο μνημόνιο και σου λέει: θυμάσαι τότε που ψήφιζες ό,τι ευνοούσε την τσέπη σου; Θυμάσαι τότε που δεν πλήρωνες εφορία και ΤΕΒΕ;

Έρχεται το δεύτερο και σου ξανακάνει τεστ μνήμης: Θυμάσαι τότε που έπαιρνες διακοπο-δάνεια, με πλαστά στοιχεία της οικονομικής σου κατάστασης; Θυμάσαι τότε που αγόραζες πεντάρι και φύτευες γκαζόνια;

Ε… τώρα πάρε τα τρόικα του ΔΝΤ και τα τρόικα της πολιτικής σκηνής, που επέτρεψες να σε χρεώσουν και να σε χρησιμοποιήσουν για το ξεπούλημα της χώρας σου.

Γι’ αυτό δεν ξεσηκωθήκαμε. Γι’ αυτό αφήσαμε αδιαμαρτύρητα τα μέτρα να …γλιστρήσουν στην κοινωνία μας. Σχεδόν τα φχαριστηθήκαμε. Σαν κοινωνικό φετίχ, σαν βίτσιο ομαδικού μαζοχισμού.

Το ξέραμε, το βλέπαμε να έρχεται. Ξέραμε ότι κάποτε θα πάρουμε το λογαριασμό.

Το μάθημα που δεν πήραμε, στα μαθηματικά της απληστίας μας, είναι ότι το πιο πιθανό με τέτοια σπατάλη ήταν να πάρουν τον λογαριασμό τα παιδιά μας.

Τουλάχιστον μάθαμε και οι bimbo’s των 90’s να εκτιμούμε τους ωραίους χωρίς χρέη που πληρώνουν μετρητοίς.

Γιατί, όπως λένε και τα ημισκούμπρια… έτσι πρέπει παιδάκι μου… oh yeah… Αμήν!