• 20 Νοεμβρίου, 2026

Οι φιλίες δεν πεθαίνουν ποτέ – Αποχαιρετισμός στον Γιώργο Παπαοικονόμου

Οι φιλίες δεν πεθαίνουν ποτέ – Αποχαιρετισμός στον Γιώργο Παπαοικονόμου

Προ ετών, σε έναν δικαστικό αγώνα που βρέθηκε μπλεγμένος ο πατέρας μου Γιώργος Τσιντσίνης, μαθαίνει από …”σπόντα”, ότι του “την έχουν στημένη” οι μπράβοι του αντίδικου, τουλάχιστον για εκφοβισμό… αν όχι για κάτι …άλλο.

Έγινε κουβέντα για το πως θα πρέπει να σταθούμε στην πρόκληση… Ο πατέρας μου αυστηρά διέταξε… «δεν θα ανακατευτεί κανένας σας». Και έτσι έγινε.

Σηκώνει λοιπόν το κινητό του και καλεί τον Γιώργο Παπαοικονόμου. Ακολούθησε η παρακάτω στιχομυθία.

– Γεια σου Γιώργο.

– Έλα φίλε, τι έγινε και με παίρνεις τηλέφωνο; Όλοι καλά;

– Όλοι καλά. Να, έχω μια έξοδο που πρέπει να κάνω… ένα δικαστήριο.

– Σε …περιμένουν;

– Με περιμένουν.

– Πότε;

– Αύριο πρωί.

– Μισό λεπτό ρε Γιώργο να βάλω μια φωνή. Γυναίκαααα… ετοίμασε το κοστούμι… το καλό κοστούμι, να βγω μια βόλτα με τον κολλητό μου αύριο…

Η δίκη για λόγους που δεν θυμάμαι, δεν έγινε. Αλλά δεν είναι το θέμα μας εδώ.

Οι δύο Γιώργηδες, ήδη σε προχωρημένη ηλικία τότε, προφανώς και δεν είχαν σκοπό να πιαστούν στα χέρια… Κανένας τους δεν ήταν τέτοιος άνθρωπος. Είχαν τον δικό τους τρόπο να στέκονται στη ζωή και στους φίλους. Τον δικό τους ηθικό κώδικα. Στα ωραία μαζί, στα δύσκολα μαζί. Δεν επρόκειτο για φίλους που έκαναν καθημερινή παρέα. Νοιάζονταν όμως πραγματικά, χαίρονταν ο ένας με τη χαρά του άλλου και πονούσαν όταν ο παιδικός τους φίλος περνούσε δύσκολα. Όταν αντάμωναν με λίγο ψαράκι -αλλά και κοκορετσάκι από τα χέρια του “μάστορα” Παπαοικονόμου- και πολύ Μικρασιάτικο τραγούδι, ζήλευαν οι ουρανοί.

Αυτές οι λίγες κουβέντες για τη συνεννόηση, αυτό το φιλότιμο… -ότι σε ξέρω… και δεν ρωτάω εάν έχεις δίκιο ή όχι… απλά στέκομαι δίπλα σου στην ανάγκη… στέκομαι και δεν υπεκφεύγω- μαρτυρούν δεσμούς που μπορούν να αναπτύξουν ειλικρινείς άνθρωποι, αληθινοί φίλοι.

Κάποτε στις προσφυγογειτονιές της Νέας Ιωνίας, οι πατεράδες τους παντρεύτηκαν με το ίδιο κοστούμι και τα ίδια παπούτσια, με μια εβδομάδα διαφορά. Ο ένας αγόρασε το κοστούμι και ο άλλος τα παπούτσια και το πουκάμισο. Έναν χρόνο μετά τους γάμους, με μια εβδομάδα διαφορά, γεννήθηκαν ο Γιώργος Παπαοικονόμου και ο Γιώργος Τσιντσίνης.

«Μου τα χάλασες στο τέλος, έφυγες νωρίς, πως μου το έκανες αυτό;» έλεγε ο Παπαοικονόμου στην κηδεία του μπαμπά. Περνούσε από τον τάφο της γυναίκας του καθημερινά και άφηνε ένα λουλούδι και έπειτα πήγαινε στον πατέρα μου. Πολλές φορές βρισκόμασταν στο μνήμα τυχαία και ντρεπόταν… δεν ήθελε να με στεναχωρέσει… Να μου μεταδώσει τον πόνο του για την απώλειά του φίλου του. «Περνάω γιατί νιώθω ότι τα λέμε… δεν του μιλάω, αλλά τα λέμε»…

Θα μας λείψει πολύ ο Γιώργος Παπαοικονόμου, ο αεικίνητος αυτός άνθρωπος, με τα μεράκια του, τα τραγουδάκια του, τα ωραία του απτάλικα, τα λαχταριστά μεζεδάκια που μας έφτιαχνε, τα πειράγματα στους φίλους. Αφήνει πίσω του δυο λεβέντες και εγγόνια, όπως άλλωστε ήταν και ο ίδιος, λεβέντης μέχρι τέλους. Καλή ανάπαυση, καλή αντάμωση με τον φίλο σου και να τα λυπηθείτε τα αγγελάκια… όχι πολλά πειράγματα και τσαλιμάκια.

Βιβή Τσιντσίνη

ΚΗΔΕΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

 


Σχετικά Άρθρα

Ψήφισμα των “Ιώνων” για την απώλεια του Γιώργου Τσιντσίνη ιδρυτικού μέλους της εστίας Μικρασιατών

Ψήφισμα των “Ιώνων” για την απώλεια του Γιώργου Τσιντσίνη ιδρυτικού μέλους της εστίας Μικρασιατών

«Ψήφισμα για την απώλεια του Γεωργίου Τσιντσίνη, Ιδρυτικού Μέλους της Εστίας μας» Το Διοικητικό Συμβούλιο της…

Νεκρολογία για την Άννα Βούλγαρη

Λίγες ημέρες έχουν περάσει που έφυγε από κοντά μας, η Άννα, η δική μας Άννα, ναι…