- 16 Νοεμβρίου, 2026
Αυτοψία στο υδραγωγείο-παλιά Δεξαμενή Ν. Αγχιάλου για ανάδειξη αυτού του μνημείου νεώτερης ιστορίας
Αυτοψία στο υδραγωγείο-παλιά Δεξαμενή στη Νέα Αγχίαλο, χτισμένο το 1909 που αποτελεί μνημείο νεώτερης ιστορίας, πραγματοποιήθηκε το πρωί της Τετάρτης 11 Νοεμβρίου προκειμένου να συζητηθούν προτάσεις για την αξιοποίησή του. Παρευρέθηκαν η πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου κα Βάσω Πυργάνη-Παρασκευοπούλου, η δημοτική σύμβουλος κα Γεωργίου Μποντού-Τοκαλή, εκπρόσωποι της ΔΕΥΑΜΒ, μελετητές και η κα Σουλτάνα Καρνομπατλόγλου-Τσουκαλά, συγγραφέας και ιστορικός η οποία έχει αναδείξει το θέμα αξιοποίησης του συγκεκριμένου χώρου.
Η κα Μποντού-Τοκαλή σχολίασε πως «η παλιά Δεξαμενή είναι ένας χώρος με ξεχωριστή ιστορική και πολιτιστική αξία, ένα κομμάτι της τοπικής μας ιστορίας που αξίζει να αναδείξουμε. Σε συνεργασία με τον Πρόεδρο της ΔΕΥΑΜΒ Αργύρη Κοπάνα μαζί με μελετητές, στέλεχος της ΔΕΥΑΜΒ, την Πρόεδρο της Δημοτικής Κοινότητας και την κα Τσουκαλά η οποία έχει ασχοληθεί επισταμένως με την ιστορία της Δεξαμενής, πραγματοποιήσαμε αυτοψία και διερεύνηση των δυνατοτήτων αξιοποίησής της.
Στόχος μας είναι η παλιά Δεξαμενή να αποκτήσει νέα ζωή και να μετατραπεί σε έναν σύγχρονο χώρο πολιτισμού, που θα αναδεικνύει την τοπική ιστορία και την πολιτιστική ταυτότητα της Νέας Αγχιάλου. Γιατί η ιστορία του τόπου μας είναι πολύτιμη παρακαταθήκη και αξίζει να παραμείνει ζωντανή».
Η κα Πυργάνη μάς είπε πως σχεδιάζεται να τοποθετηθεί φωτισμός που θα αναδεικνύει το κτήριο, κάποια κιόσκια και κάποιες ψηφιακές εφαρμογές που θα πληροφορούν τους επισκέπτες για την ιστορία του, ενώ θα γίνει διαμόρφωση του προαύλιου χώρου.
Το υδραγωγείο-δεξαμενή, χτισμένο το 1909, εντυπωσιάζει με την αρχιτεκτονική του: λιθοδομή εξαιρετικής ποιότητας, με άριστα λαξευμένη πέτρα και μεγάλα κομμάτια μαρμάρου, ιδιαίτερα εμφανή στις γωνίες, στη βάση της οροφής του κτηρίου, στην είσοδο και στα παράθυρα. Στο εσωτερικό του σώζονται δύο μεγάλες πέτρινες δεξαμενές, που μαρτυρούν τη σπουδαιότητα και τη λειτουργικότητα του έργου.
Σε σχετική δημοσίευσή της στον «Λαό» πριν περίπου ένα έτος, η κα Καρνομπατλόγλου-Τσουκαλά επισημαίνει πως μετά την εγκατάσταση των Αγχιαλιτών στον οικισμό στις 25 Μαΐου 1908, ένα σοβαρό πρόβλημα, εκτός από την ελονοσία, ήταν η έλλειψη υγιεινού νερού. Έπιναν από πηγάδια νερό μολυσμένο. Αφού αντιμετωπίστηκαν διάφορα προβλήματα με τους ιδιοκτήτες των πηγών και των κτημάτων η υπόθεση παροχής του νερού από τις πηγές Δερβίσι είχε αίσιο τέλος το Φεβρουάριο το 1909. Το έργο της υδροδότησης υποστήριξε ο Ηλίας Λιακόπουλος, τμηματάρχης του υπουργείου εσωτερικών και πρόεδρος της επιτροπής περιθάλψεως προσφύγων.
Τελικά το έργο ολοκληρώθηκε στο τέλος του 1909, κατασκευάστηκαν οι αγωγοί και η Δεξαμενή και το νερό έρεε άφθονο και καθαρό σε 16 βρύσες στον οικισμό στις αρχές του 1910. Το ευεργετικό αποτέλεσμα ήταν να σταματήσει η κατανάλωση του ανθυγιεινού, νοσογόνου νερού των πηγαδιών και παράλληλα με την εξάλειψη της ελονοσίας να αποκατασταθεί η υγεία των κατοίκων. Το κτήριο της Δεξαμενής χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, γιατί αποτελεί δείγμα κτιρίου ειδικής κατασκευής και χρήσης των αρχών του 20ού αιώνα.





