Εκδήλωση-αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη από την Φιλάρχαιο Εταιρεία

Την Πέμπτη 14 Μαΐου και ώρα 19:00, στο Πολιτιστικό Κέντρο Αλμυρού, η Φιλάρχαιος Εταιρεία διοργανώνει μια σημαντική εκδήλωση-αφιέρωμα στον σπουδαίο ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη.

Ελύτης και ελληνική πραγματικότητα
Ο Οδυσσέας Ελύτης  (1911-1996) αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο στο χώρο των νεοελληνικών  γραμμάτων. Ανήκει στη λεγόμενη γενιά του ΄30 με το ισχυρό της αποτύπωμα μέχρι σήμερα.

Η αστική του καταγωγή, του προσέφερε την ευκαιρία πολύ καλής εκπαίδευσης,  πέρασε  σημαντικά χρονικά διαστήματα της ζωής του στο Παρίσι, ταξίδεψε    και συναντήθηκε  με τη διανόηση της εποχής του, ειδικά τη γαλλική,  αλλά και στα περάσματά του από  Λονδίνο και Ρώμη ανέπτυξε πνευματικές και φιλικές σχέσεις με ανθρώπους των γραμμάτων και τεχνών, οι οποίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο  στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του   και στο έργο του  είναι έντονες οι επιρροές τους.

Ανανέωσε τον ελληνικό ποιητικό λόγο, συνέδεσε το πρωτοποριακό ρεύμα του  υπερρεαλισμού και ειδικά του γαλλικού,  με την ελληνική πραγματικότητα, με την ακρίβεια της γλώσσας, των λέξεων  και των νοημάτων της, υπήρξε  λάτρης της καθαρότητας και  διαφάνειας. Ελληνοκεντρικός , έδωσε υπόσταση και ζωή στην ελληνική παράδοση ως συνέχεια του ελληνικού πνεύματος. Ύμνησε  το μικρό  και καθημερινό κόσμο  των πραγμάτων  και της ζωής  ως μέγα και αιώνιο  κόσμο.

Ο πόλεμος του ΄40, άσκησε μεγάλη επιρροή  στη ποίησή του.  Μέχρι τότε, ο ποιητικός του λόγος είχε  έντονα τα προσωπικά του βιώματα. Στο Αλβανικό μέτωπο που συμμετείχε, τραυματίσθηκε, νόσησε από τυφοειδή πυρετό και  σώθηκε από θαύμα. Η εμπειρία αυτή,  καθώς και όσα ακολούθησαν με την κατοχή, την εθνική αντίσταση  και τον εμφύλιο πόλεμο, στάθηκαν αιτία να συνειδητοποιήσει σε βάθος  τη περιπέτεια της ελληνικής φυλής, τον ενέπνευσαν και  αποθανάτισε τις οδυνηρές στιγμές της ελληνικής ιστορίας, στα κορυφαία ελεγειακά του έργα,  το «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» και το «΄Αξιον Εστί».

Το ελληνικό φως, η φύση, η αισθητική, ο λαός και η γλώσσα που μιλιέται αδιάκοπα, εδώ και αιώνες   καθρεφτίζονται  στον ποιητικό του λόγο, αναδεικνύεται η πνευματική, ιστορική και ηθική ταυτότητα του ελληνικού λαού, συνυπάρχουν η ιστορία, τα μνημεία, η θάλασσα και ειδικά το Αιγαίο πέλαγος, η λαϊκή παράδοση και οι άνθρωποί της.  Στο έργο του ανακαλύπτεις τη σχέση  του με τον Όμηρο και τη Σαπφώ, τον Ρωμανό τον Μελωδό, το δημοτικό τραγούδι, το Σολωμό και τον Παπαδιαμάντη, μνήμες της κλασικής Ελλάδας, του Βυζαντίου και της νεοελληνικής πραγματικότητας

Κρατήθηκε μακρυά από τις κοσμικότητες, «μοναχικό ασκητή της  θαλερότητας” αποκαλούσε τον εαυτό του, αφοσιωμένος  στο έργο του, έζησε στο ταπεινό διαμέρισμα της οδού Σκουφά   στην Αθήνα, και άφησε έργο  μοναδικό, που θα μιλά στους αιώνες  για την Ελλάδα ,την ελληνική  γλώσσα  και τα βαθειά  νοήματα της τέχνης  της ποίησης και της  ανθρώπινης υπόστασης.

Μεγάλη στιγμή για τον ίδιο και για την Ελλάδα, είναι η απονομή  στις 10.12.1979 του  ΝΟΜΠΕΛ λογοτεχνίας από την Σουηδική Ακαδημία. Αποτελεί δικαίωση ηθική και πνευματική, που έγινε η αφορμή να ταξιδέψει το πνεύμα της Ελλάδας στην οικουμένη. Κατά την απονομή του βραβείου,  ο ποιητής μεταξύ των άλλων είπε: «…. .Γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται  από μερικά εκατομμύρια  ανθρώπων. Παρ΄όλα αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται δυόμισυ χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και με ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή φαινομενικά διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικοπνευματική οντότητα της χώρας μου, που είναι μικρή σε έκταση και απέραντη σε έκταση χρόνου.».

Για την Φιλάρχαιο  Εταιρεία
                                                                            Βασίλης  Φυτιλής