Ευχαριστήριο Αιδεσιμωλογιωτάτου π. Γεωργίου Μπέκα

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟΝ Αιδεσιμωλογιωτάτου π. Γεωργίου Μπέκα Αρχιερατικού Επιτρόπου Επαρχίας Αλμυρού επί τη τιμητική διακρίσει εκ μέρους του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου δια την επί 30 έτη ταπεινή διακονία του στον Αμπελώνα του Κυρίου στην επαρχία του Αλμυρού με την ανώτατη τιμητική διάκριση τον Χρυσόν Σταυρόν της Ιεράς Μητροπόλεως.

Όλα τα χρόνια της ιερατικής μου διακονίας προσπάθησα και προσπαθώ να είμαι ήσυχος και συμπαραστάτης προς όλους. Όλα αυτά τα χρόνια στην υπηρεσία του Χριστού, της Εκκλησίας και του ανθρώπου, αυτά τα χρόνια που όλοι με φώναζαν «Πάτερ!» και «Παπαγιώργη!». Νομίζω ότι στον κόσμο ήρθα με τα ράσα. Ότι γεννήθηκα φορώντας τα ράσα. Λες και ήταν χθες που ο μακαριστός κύριος Χριστόδουλος, ο αξέχαστος Ποιμένας της αγάπης, με τη σύμφωνη γνώμη της καλής μου συζύγου και πρεσβυτέρας μου στο εξής, μου φόρεσε τα ράσα χειροτονώντας με Διάκονο και σε ένα μήνα μετά Πρεσβύτερο-Ιερέα. Λες και ήταν χθες σχεδόν τρεις δεκαετίες δεν πρόφταινα να μετρώ τις ευλογίες του Θεού που έζησα μαζί με την οικογένειά μου, μαζί με τους καλούς μου Ενορίτες και συνεργάτες, που ήταν η μεγαλύτερη οικογένειά μου και μαζί με την ευρύτερη κοινωνία της περιοχής! Ασφαλώς, και προβλήματα είχαμε, και πειρασμούς πολλούς και μεγάλους αντιμετωπίσαμε. Όμως στο τέλος το θέλημα του Θεού γίνεται, γιατί Αυτός έχει τον τελευταίο λόγο! Κι Αυτός θα μας κρίνει όλους! Κι εμάς, και το έργο μας!

Αναπολώντας όλα αυτά, πρώτα γονατίζω και λέω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στο Θεό, μέσα από την καρδιά μου. Για το πετραχήλι της Ιεροσύνης και για όλες τις ευλογίες που μου χάρισε στη ζωή μου. Κι ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ για ό,τι δεν έκανα καλά όπως θα Του άρεσε και για όσα καλά θα μπορούσα να κάνω και δεν τα έκανα!

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου σύζυγο και πρεσβυτέρα. Αυτή δεν ήταν μόνο το στήριγμά μου και ως ανθρώπου και ως ιερέως. Δεν ήταν μόνο ο εμπνευστής σπουδαίων ιδεών και λαμπρός σύμβουλος σ’ όλα τα βήματά μου. Ήταν η κολόνα της οικογένειάς μου. Εγώ πνιγμένος πάντοτε στις ατέλειωτες ιερατικές μου μέριμνες και εργασίες, ποτέ δεν είχα το χρόνο για τα παιδιά μας, για το σπίτι μου! Έτσι εκείνη δεν ήταν μόνο μάνα, αλλά στάθηκε και πατέρας των παιδιών μας. Κι αν και τα παιδιά μας είναι σήμερα αιτία για να σεμνυνόμαστε και να καμαρώνουμε, αυτό, στο μεγαλύτερο ποσοστό οφείλεται στην καλή μητέρα τους Πρεσβυτέρα. Παπαδιά μου, ένα καρδιακό Ευχαριστώ για όλα! Ευχαριστώ ταυτόχρονα τα παιδιά μου για την κατανόησή τους και για τη στήριξη που μου χάρισαν πάντοτε και μου χαρίζουν. Θα μπορούσαν να παραπονούνται ότι δεν χάρηκαν τον πατέρα τους όπως όλα τα παιδιά του κόσμου. Δεν τον έβλεπαν πολύ στο σπίτι. Όλο έτρεχε! Εκκλησία, Σχολεία, επιτροπές, εκδηλώσεις. Πρωί, …μεσημέρι, βράδυ, νύχτες πολλές φορές. Δεν μπορούσε ν’ ασχοληθεί πολύ μαζί τους. Κι επιπλέον, είναι τα μόνα παιδιά που άκουγαν όλα τα παιδιά της Ενορίας και όλα τα άλλα παιδιά να αποκαλούν κι αυτά τον πατέρα τους, Πατέρα! Δεν είχαν το προνόμιο να έχουν τον πατέρα τους αποκλειστικά δικό τους.

Ήταν και είναι πατέρας όλων, γιατί αυτό σημαίνει παπάς, στη δική μας αντίληψη της Ιεροσύνης. Όχι απλός εφημέριος, αλλά πατέρας! Κι αυτό είναι κάτι που συνήθως πονάει τα παιδιά των παπάδων! Όμως τα δικά μου παιδιά ένιωσαν και νιώθουν αγάπη προς όλους και είμαι ευτυχής να βλέπω ότι εισπράττουν ανάλογη αγάπη από όλους.

Ευχαριστώ όλους τους πολύτιμους κι αγαπημένους συνεργάτες της ιερατικής μου πορείας. Τις ακούραστες Κυρίες του Φιλοπτώχου, Τους δασκάλους και τις δασκάλες τους καθηγητές και καθηγήτριες των Σχολείων μας, τους Κατηχητές και τις Κατηχήτριές μας, τους Ιεροψάλτες μας, τους Νεωκόρους μας, τα παιδιά του Ιερού, όλους τους συνεργάτες που ο καθένας από το πόστο του συνεργάστηκε τίμια και με φόβο Θεού και αγάπη μαζί μου για το έργο της Ενορίας. Τους συναδέλφους Ιερείς και μάλιστα όσους μου συμπαραστάθηκαν με αδελφική αγάπη στις δύσκολες ώρες της πορείας μου. Ευχαριστώ τον Πανοσιολογιώτατο π. Γεώργιο Γιαννιό αδελφό, συλλειτουργό, και συνοδοιπόρο τα τελευταία χρόνια.

Ευχαριστώ τον καθηγούμενο της Ι. Μονής Παναγίας Άνω Ξενιάς π. Νεκτάριο, και την καθηγουμένη της Ι. Μονής Παναγίας Κάτω Ξενιάς Νυμφοδώρα για την συνεργασία που είχαμε. Ευχαριστώ τον Δήμαρχο Αλμυρού κ. Δημήτριο Εσερίδη, τον Αντιδήμαρχο κ. Σπυρίδωνα Βαλαμούτη, τον Πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας Ευξεινουπόλεως κ. Μηνά Παπαγιάννη, και όλο τον λαό της Επαρχίας Αλμυρού που παρευρέθησαν στην τιμητική διάκριση που έγινε στην ελαχιστότητά μου αλλά και αυτούς που ήταν νοερά μαζί μου, και όλα αυτά τα χρόνια με εμπιστεύθηκαν και μού έδωσαν το χέρι τους και την αγάπη τους.

Τους διαβεβαιώνω όλους, μικρούς και μεγάλους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, πως έχουν πάντοτε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και στις προσευχές μου. Η ευγνωμοσύνη και η ευχαριστία μου καλύπτει όχι μόνο όσους βρίσκονται ανάμεσά μας, αλλά κι εκείνους που έχουν φύγει για την Ουράνια πατρίδα, για τη Βασιλεία του Θεού. Και φυσικά, είμαι βαθύτατα υποχρεωμένος και θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά όλα τα Εκκλησιαστικά συμβούλια, τις Επιτροπές και τους Ενορίτες των ενοριών Ευξεινουπόλεως, Αγίου Δημητρίου Αλμυρού, Αγίου Νικολάου Αλμυρού, Κροκίου, Αϊδινίου, Σούρπης, Αμαλιαπόλεως, Δρυμώνος, Αγίας Τριάδος, Βρύναινας, Αγίου Ιωάννου, Κονταρόλακα, Πτελεού και Αγίων Θεοδώρων που είχα την ευθύνη διοικήσεώς τους και στάθηκαν στο πλευρό μου όλα αυτά τα χρόνια. Σας αγαπώ, σας ευγνωμονώ, σας φιλώ και σας παρακαλώ να με θυμάστε στις προσευχές σας! Πιστεύω ότι ως ιερέας δεν έκανα τίποτε περισσότερο από το καθήκον μου και αυτό πάντα με την βοήθεια των Αγίων της Παναγίας και του Θεού αφού σε κάθε μου βήμα, σε κάθε μου σκέψη σε κάθε μου έργο ένιωθα την παρουσία τους.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΟΛΟΥΣ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ π. Γεωργίου Μπέκα Αρχιερατικού Επιτρόπου Αλμυρού
Γεννήθηκε σ’ ένα ορεινό χωριό της Αργιθέας Καρδίτσας, με 600 κατοίκους τότε, την Καρυά, με 7 αδέλφια και τους γονείς του Χρήστο και Κωνσταντίνα Μπέκα, δύο αξιόλογους γονείς που τα μεγάλωσαν με τα νάματα της πίστεως. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε ένα σχολείο με 180 παιδιά και 2 δασκάλους ακάματους που έδιναν χρόνο ακόμη και για να μάθουν γράμματα στους μεγαλύτερους. Οι γονείς του αγωνιστές της ζωής φτωχοί αλλά πιστοί που και στις πιο δύσκολες στιγμές για επιβίωση τα εναπέθεταν όλα στον Θεό. Στον Ενοριακό Ναό του χωριού του, αφιερωμένο στον Ιεράρχη Άγιο Νικόλαο, ιερεύς ήταν ο π. Γεώργιος Παππάς, μακαριστός σήμερα, μια αγιασμένη μορφή με θεολογικές και ιατρικές γνώσεις, ήταν ο πρώτος του πνευματικός πατέρας και το πρότυπό του.

Συνδέθηκε πολύ στενά με την Εκκλησία και την μυστηριακή ζωή χάριν του μακαριστού παπα-Γιώργη και της οικογενείας του, ιδιαιτέρως της γιαγιάς του. Χάριν του παπα-Γιώργη ανέβηκε στο αναλόγιο σε ηλικία 9 ετών καθότι διέκρινε την ευχέρεια που είχε να διαβάζει και να ψέλνει και έκτοτε εξυπηρετούσε τις λατρευτικές ανάγκες της ενορίας, ο δε δάσκαλός του τον αποκαλούσε παππούλη. Σε ηλικία 13 ετών επειδή δεν υπήρχε Γυμνάσιο στην περιοχή του, ο παπα-Γιώργης ο πνευματικός του, παρακάλεσε τον τότε Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Μακαριστό κυρό Κων/νο Σακελλαρόπουλο να τον δεχθεί στο Οικοτροφείο της Ιεράς Μητροπόλεως, ο οποίος και αποδέχθη. Συνδέθηκε τότε πνευματικά με τον Πρωτοσύγκελο Θεσσαλιώτιδος και Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Κορώνης και μετέπειτα Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Μακαριστό κυρό Κύριλλο Χριστάκη και του δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσει μαθήματα Βυζαντινής Μουσικής υπό την Διεύθυνση του Πρωτοψάλτου κ. Ευθυμιάδη.

Η Ιερά Μητρόπολη του ανέθεσε καθήκοντα ιεροψάλτου τις Κυριακές στο Προσκύνημα του Οσιομάρτυρος Νικολάου του Νέου του εν Βουνένοις στο χωριό Βούνενα. Πολλά θαύματα έζησε εκεί.

Το έτος 1982 νυμφεύθηκε την Άννα, την Πρεσβυτέρα του. Απέκτησαν 2 παιδιά, τον Χρήστο Αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας -που από τον γάμο του με την κ. Βασιλική Γρίβα επίσης Αξιωματικό Πολεμικής Αεροπορίας, τους χάρισαν 2 εγγονούς, τον Γεώργιο μαθητή Λυκείου στο Μουσικό Σχολείο Βόλου και τον Δημήτριο μαθητή Γυμνασίου στο Πειραματικό Σχολείο Βόλου- και την Κωνσταντίνα Οικονομολόγο -που από τον γάμο της με τον κ. Κων/νο Καμινάκη καθηγητή Διδάκτορα της ΑΣΟΕΕ τούς χάρισαν τον εγγονό Ελευθέριο μαθητή Νηπιαγωγείου-.

Στον Αλμυρό συνδέθηκε πνευματικά με τον μακαριστό Αρχιμανδρίτη π. Κλήμη Ζώκαρη, ο οποίος και έδωσε συμμαρτυρία για την χειροτονία του που έγινε από τον Σεβασμιώτατο και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Μακαριστό κυρό Χριστόδουλο, που έγινε την 4η Μαΐου 1997 Κυριακή του Θωμά εις τον Ι.Ν. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ν. Ιωνίας και διορίσθηκε Διάκονος στον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Αλμυρού όπου προϊστάμενος ήταν ο Αρχιμανδρίτης μακαριστός π. Τιμόθεος Σκαρλάτος. Η εις Πρεσβύτερον χειροτονία του έγινε την 6η Ιουλίου 1997 ημέρα Κυριακή στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Αλμυρού, και διορίσθηκε αμέσως να διακονήσει την από το 1990 χηρεύουσα ενορία της Αγίας Παρασκευής Σούρπης. Έτσι ο διακαής πόθος που είχε παιδιόθεν να γίνει ιερέας έγινε πραγματικότητα.

Το έτος 1998 του ανετέθη η ευθύνη της Αρχιερατικής περιφέρειας Σούρπης. Το έτος 2002 ανέλαβε την ενορία Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ευξεινουπόλεως την οποία διακόνησε επί 24 έτη. Την 29η Οκτωβρίου 2006 τη φροντίδι του τελέσθηκαν τα εγκαίνια του Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ευξεινουπόλεως, παράλληλα με την εορτασμό των 100 χρόνων από την ίδρυση του χωριού. Το έτος 2009 του ανετέθη η ευθύνη της Αρχιερατικής Περιφέρειας Αλμυρού, αλλά και η συμμετοχή του ως Αντιπροέδρου στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος Στεργίου Αλμυρού.

Από το έτος 2015 μέχρι το 2020 διετέλεσε προϊστάμενος του Αγίου Δημητρίου Αλμυρού. Από το έτος 2020 μέχρι την 21η Οκτωβρίου 2025 διετέλεσε προϊστάμενος του Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ευξεινουπόλεως, οπότε και υπέβαλε αίτηση συνταξιοδοτήσεως.