Από τις Μικροθήβες στα 5.895 μέτρα του Κιλιμάντζαρο τα ξαδέρφια Νίκος και Γιώργος Πορταρίτης!

Τον Νίκο και τον Γιώργο Πορταρίτη, με καταγωγή από τις Μικροθήβες, τούς ενώνουν πολύ περισσότερα από το κοινό επίθετο, τη συγγένειά τους μιας και είναι ξαδέρφια. Σε μια περιοχή αδρανή ορειβατικά τα τελευταία χρόνια και με απουσία παρόμοιων δράσεων μοιράζονται το ίδιο πάθος για το τρέξιμο και την ορειβασία, αυτό που τους έφερε να ξεκινήσουν από τα μέρη μας πριν δεκαπέντε ημέρες και να φθάσουν να ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή της Αφρικής, Uhuru στο Κιλιμάντζαρο της Τανζανίας. Έζησαν μια μοναδική εμπειρία πεζοπορίας 70 χιλιομέτρων με στόχο να δουν την θέα από τα 5.895 μέτρα…

Συμμετείχαν σε αποστολή μελών του ΕΟΣ Βόλου υπό την καθοδήγηση του κορυφαίου Νίκου Μαγγίτση. Η αποστολή ξεκίνησε στις 10 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε με επιτυχία έπειτα από έξι ημέρες ανάβασης και κατάβασης. Τα μέλη της ομάδας ήταν οι Νίκος Πορταρίτης, Γιώργος Πορταρίτης, Ζήνωνας Λουλούδης, Ευριπίδης Βλάχος, Δημήτρης Ρούσσης, Βαγγέλης Γκόριας, Μαρία Κωλέττα, ο Νίκος Μαγγίτσης και η κόρη του Μαρία Μαγγίτση που στην ηλικία των 14 ετών, έγινε η νεαρότερη, σε αγόρια και κορίτσια, από την χώρα μας που κατάφερε την ανάβαση στην Uhuru.

Συναντήσαμε τον Νίκο και τον Γιώργο Πορταρίτη στις 21 του μηνός, δηλαδή δύο ημέρες μετά την επιστροφή τους στα μέρη μας και είχαμε την ευκαιρία να δούμε μέσα από τα μάτια τους τα όσα έζησαν στην μακρινή Τανζανία. Μοιράστηκαν μαζί μας το πάθος τους για τον ορειβατικό τουρισμό και μετέφεραν το μήνυμα της δια βίου άθλησης.

Νίκος Πορταρίτης

Η αποστολή μας ξεκίνησε από τις 10 Ιανουαρίου, μεταβήκαμε από την Αθήνα στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας και από εκεί αεροπορικώς στο αεροδρόμιο Κιλιμάντζαρο και μετά ταξίδι δύο ωρών για την πόλη Αρούσα, στα σύνορα με την Κένυα κοντά στο όρος Κιλιμάντζαρο. Φθάσαμε στις 4 το βράδυ στο ξενοδοχείο, οπότε αφιερώσαμε τις δύο πρώτες ημέρες για ξεκούραση. Έπειτα μεταβήκαμε οδικώς στην πύλη «Μαραγκού» όπου ήταν η αφετηρία της πορείας μας. Η ανάβαση ξεκίνησε από τα 1.879 μέτρα. Περπατήσαμε 4 ώρες, με βροχή μέσα σε τροπικό δάσος, και προσεγγίσαμε το καταφύγιο στα 2.720 μέτρα όπου διανυκτερεύσαμε. Την επόμενη ημέρα, φύγαμε για το «Κορόμπο» κάνοντας πεζοπορία περίπου 5 ωρών. Βρεθήκαμε στα 3.720 μέτρα κι εκεί κάναμε εγκλιματισμό, δηλαδή ανεβήκαμε περίπου 400 μέτρα και κατεβήκαμε στη βάση μας, πριν την τελική ανάβαση, προκειμένου να συνηθίσουμε τις συνθήκες του υψομέτρου.  Το τελευταίο καταφύγιο ήταν στα 4.700 μέτρα. Το «πιάσαμε» το μεσημέρι, μείναμε λίγες ώρες για φαγητό και ξεκούραση και στις 11 το βράδυ, ξεκίνησε η πεζοπορία μας για την κορυφή. Περπατήσαμε σχεδόν 10 ώρες και στις 9 πετύχαμε τον στόχο μας, την κορυφή Uhuru όπου ξαποστάσαμε κι απολαύσαμε την μοναδική θέα πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Το Κιλιμάντζαρο είναι το ψηλότερο βουνό του κόσμου που στέκεται μόνο του, δηλαδή δεν ανήκει σε οροσειρά. Αποτελεί ηφαιστιογενή ορεινό όγκο.

********************

Η ανάβαση στο Κιλιμάντζαρο δεν έχει τεχνικές δυσκολίες παρά μόνο την απότομη αλλαγή υψομέτρου. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα summit puss όπως λέμε στην ορολογία βουβού καθώς πήραμε 1.200 μέτρα μέσα σε ένα βράδυ για να φθάσουμε στην κορυφή. Θεωρώ ότι ο εγκλιματισμός για να συνηθίσει το σώμα μας το υψόμετρο έπαιξε σημαντικό ρόλο. Ο αρχηγός της αποστολής, ο κος Μαγγίτσης, κάθε μέρα ήλεγχε την ποσότητα του οξυγόνου στον οργανισμό μας. Όλοι ακολουθούσαμε τον ίδιο βηματισμό, μεθοδικά και σιγά-σιγά καταφέραμε να βγάλουμε με επιτυχία την αποστολή και χωρίς απρόοπτα. Οι καιρικές συνθήκες που συναντήσαμε δεν ήταν ακραίες. Βαδίζοντας προς την κορυφή είχε -6 βαθμούς, κάτι παραπάνω με τον παράγοντα ψύχους, την αίσθηση του κρύου όπως λέμε, ενώ την ημέρα περπατούσαμε στους 5-6 βαθμούς.

************************

Εγώ το βουνό το ξεκίνησα τυχαία. Μετά το ποδόσφαιρο άρχισα να τρέχω για καλή φυσική κατάσταση, το ορεινό τρέξιμο από νωρίς με συνάρπασε και όταν τυχαία πήγα στον Μύτικα, ξεκίνησα πιο ζεστά, έτσι βρέθηκα στο Μαρόκο το 2023 κι από εκεί η μία αποστολή έφερε την άλλη και μελλοντικά θα έρθουν κι άλλες… Γνωρίζουμε μέρη μοναδικής φυσικής ομορφιάς συνδυάζοντας την αγάπη μας για την πεζοπορία-ορειβασία. Στην Τανζανία είδαμε το απόκοσμο, πώς ζουν οι άνθρωποι σε αυτή την χώρα που είναι φτωχοί, ταπεινοί, φιλήσυχοι και πολύ ευγενικοί. Αυτό που θέλω να μεταφέρω ως μήνυμα στους αναγνώστες σας είναι πως ανεξαρτήτως με τη δουλειά, τις ασχολίες που έχει ο καθένας, πάντα υπάρχει χρόνος για να ασχοληθεί με την φυσική κατάσταση και να ζήσει μέσα από τον αθλητισμό μοναδικές εμπειρίες.

Γιώργος Πορταρίτης

Με την ίδια ομάδα δεν είναι η πρώτη μας αποστολή. Είχαμε πάει στον Άτλαντα στο Μαρόκο το 2023 στα 4.167 μέτρα και στο Αραράτ, στην Τουρκία σύνορα με Ιράν, το 2024 στα 5.137 μέτρα, αποστολές με διαφορετικές καιρικές συνθήκες. Είναι πολύ σημαντικό ότι η ομάδα μας είναι πολύ δεμένη: όλοι μαζί προσπαθούμε για να πετύχουμε τον στόχο μας, ο ένας βοηθάει τον άλλο, τον εμψυχώνει, είναι δίπλα του για ό,τι χρειαστεί. Μπορεί να είμαστε κουρασμένοι, να πεινάμε, να νυστάζουμε, όμως κυριαρχεί το πνεύμα ομαδικότητας, αλληλεγγύης, ομόνοιας και θεωρώ όλα αυτά αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο για φέρνουμε εις πέρας κάθε αποστολή μας. Η προετοιμασία μας διήρκησε αρκετούς μήνες, ατομικά ο καθένας, άλλος με τρέξιμο, άλλος με ορειβασία όσον αφορά στη φυσική κατάσταση, ωστόσο πέρα από τον άρτιο εξοπλισμό που πρέπει να διαθέτουμε, είναι βασικό να προετοιμαστούμε ψυχολογικά-πνευματικά. Σπουδαίο ρόλο παίζει αυτός που σε καθοδηγεί κι εμείς έχουμε τον Νίκο Μαγγίτση, ο οποίος εδώ και δεκαετίες όχι μόνο έχει ανέβει στο Έβερεστ και τις ψηλότερες κορυφές κάθε ηπείρου, αλλά διαθέτει γνώσεις κι εμπειρία όσο λίγοι. Η συνεργασία όλων μας είναι άψογη, κάνουμε προπόνηση μαζί, έχουμε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο, μας διακρίνει συνοχή και προσήλωση στον κοινό στόχο, ποτέ δεν υπάρχουν προστριβές.

*********************

Στην κορυφή νιώθεις την ευχαρίστηση, ο στόχος σου να εκπληρώνεται. Τεράστια ικανοποίηση να πετυχαίνεις αυτό για το οποίο έχεις προετοιμαστεί για πολλούς μήνες, ίσως για χρόνια. Προσωπικά ξεκίνησα την αναρρίχηση γιατί είχα ακροφοβία, πήγα στον Όλυμπο κι αυτό ήταν το σημείο όπου «κόλλησα» το μικρόβιο της ορειβασίας. Έτσι έφθασα να κάνω υψόμετρα εδώ και περίπου 9 χρόνια. Είναι κάτι που μου αγαπώ πολύ και ακολουθώ με πάθος. Πολλοί ρωτάνε εάν φοβάμαι ανεβαίνοντας σε ένα βουνό. Τους απαντώ πως πρέπει να φοβάσαι γιατί αλλιώς θα σκοτωθείς. Πρέπει να έχεις την έννοια αλλά να μην σε καταβάλει ο φόβος. Σίγουρα γνωρίζουμε τις συνθήκες. Χαρακτηριστικά αναφέρω πως όταν ανεβήκαμε στο όρος Αραράτ, την επόμενη μέρα δύο ορειβάτες έχασαν τη ζωή τους, χάθηκαν στο χιόνι. Η σωστή καθοδήγηση και η ασφάλεια που σου προσφέρει ο οδηγός, ο επικεφαλής της κάθε αποστολής είναι σημαντικά στοιχεία.

*******************

Καλύτερα να έχεις αναμνήσεις παρά όνειρα και νιώθω ευλογημένος που γνώρισα αυτή την ομάδα και έχουμε πετύχει όλοι μαζί να ζήσουμε αυτές τις ξεχωριστές στιγμές κατά τη διάρκεια των αποστολών μας. Προτρέπω τον κόσμο να συμμετάσχει σε δραστηριότητες στη φύση, να λάβει μέρος και να υποστηρίξει τους ορειβατικούς και φυσιολατρικούς συλλόγους. Δεν είναι απαραίτητο κάποιος να ασχοληθεί με το βουνό όπως εμείς, αλλά με τον διά βίου αθλητισμό, με ό,τι αρέσει στον καθένα.