Διανυκτέρευση με πανσέληνο στην κορυφή της Γκιώνας

Η τελευταία φορά που είχα ανέβει στην κορυφή της Γκιώνας ήταν το 1999. Έτσι, αφού έμαθα το πιο βασικό για έναν ορειβάτη, τι καιρό θα κάνει στο βουνό την ημέρα που θα ανέβει, αποφάσισα να ανέβω ξανά.

Αυτή τη φορά από άλλο μονοπάτι. Έτσι το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου, στις 07:30 το πρωί, ξεκίνησα από το χωριό Συκιά.

Πήρα το μονοπάτι που βρίσκεται στη χαράδρα του Λαζαρέματος και, έχοντας αριστερά μου το ποτάμι και δεξιά να ορθώνεται η περίφημη ορθοπλαγιά της Συκιάς με ανάπτυγμα 1.000 μ., άρχισα να ανεβαίνω.

Κάνοντας κάθε 45 λεπτά μια 10λεπτη στάση, στη μία το μεσημέρι ήμουν στη «Βαθιά Λάκα», σε ύψος περίπου 2.000 μ. Εκεί, αφού ξεκουράστηκα καλά και έφαγα, άρχισα να ανεβαίνω τα τελευταία 500 μ. Περίπου στις τρεις μετά το μεσημέρι ήμουν στην κορυφή, όπου και άρχισα τις ετοιμασίες για τη βραδινή διαμονή με πανσέληνο στα 2.520 μ.

Έχοντας παρέα το μικρό ραδιόφωνο, θαύμαζα τα τοπία μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι.

Μόλις έδυσε ο ήλιος, γύρω στις 19:45μ.μ., αμέσως η θερμοκρασία έπεσε 10 με 15 βαθμούς περίπου, αρχίζοντας να φυσά ένας συνεχής κρύος αέρας, που κράτησε όλη τη νύχτα.

Το πρωί έβγαλα φωτογραφίες με την ανατολή του ήλιου και στις 07:30 άρχισα να κατεβαίνω, παίρνοντας το ίδιο μονοπάτι, όπου και συνάντησα δύο ορειβάτες Αθηναίους που ανέβαιναν.

Η κατάβαση διήρκησε περίπου το μισό της ανάβασης, και έτσι κατά τις 11:00 π.μ. βρισκόμουν στη βάση της ορθοπλαγιάς, στο χωριό Συκιά, απ’ όπου και πήρα το δρόμο της επιστροφής για τον Αλμυρό.

Μπόπης Χρήστος

Μέλος του ΕΟΣ Αλμυρού