Υποκειμενική προσέγγιση της διάλεξης του Δρ. Νίκου Λυγερού «Η εξέλιξη του Ανθρώπου από την κοινωνία στην Ανθρωπότητα»

Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο νου, όταν σκέφτομαι πως θα χαρακτηρίσω τη διάλεξη του Δρ. Νίκου Λυγερού, είναι η λέξη «σπουδαία»…

Ο Δρ. Νίκος Λυγερός, τίμησε ακόμη μια φορά τον Αλμυρό, με μια διάλεξή του το περασμένο Σάββατο, στο καφέ FAS στην κεντρική πλατεία Αλμυρού, καλεσμένος του δικού μας Γιώργου Πανταζώνα.

«Η εξέλιξη του Ανθρώπου από την κοινωνία στην Ανθρωπότητα» ήταν το θέμα που ανέπτυξε ο κ. Λυγερός.

Ο κ. Λυγερός, προτείνει την υπέρβαση, την αφύπνιση, μας καλεί να ανήκουμε στην ανθρωπότητα και όχι στην κοινότητα. Να ανελιχθούμε ως άνθρωποι, να μην παραμείνουμε άτομα. Να γίνουμε μαθητές καθώς «η ζωή δεν υπάρχει χωρίς διδασκαλία». Η ζωή… όχι η επιβίωση.

Μας προτρέπει να εργαστούμε όχι μόνο για εμάς… αλλά να παράγουμε έργο… έργο, που θα μείνει, μετά από εμάς. Έμμεσα μας μαλώνει, να μη γκρινιάζουμε για τον χρόνο που βρισκόμαστε… παιδιά, νέοι, ενήλικες, ηλικιωμένοι, καθώς αυτό μας εμποδίζει να εξελιχθούμε.

Μας αναπτύσσει τη θεωρία του… για το πως λειτουργεί η ανθρωπότητα και μας προτρέπει να δημιουργούμε «πάχος», όπως χρόνου, δηλαδή… «βάθος», επιλέγοντας πως θα «ξοδέψουμε το χρόνο μας και θα ξοδευτούμε», καθώς βαθύτητα –λέει- είναι η ανθρωπότητα.

Μας καλεί να λειτουργούμε άμεσα, αλλά όχι αμέσως… να σκεπτόμαστε και να δρούμε με καλοσύνη, μεγαλοσύνη, να μην αφήνουμε κανέναν «πίσω» μας. Να δεχόμαστε και να προσφέρουμε βοήθεια.

Μας προτείνει, μας καλεί, μας προτρέπει, μας μαλώνει, αναπτύσσει… ή μάλλον κάπως έτσι ερμήνευσα τη διάλεξή του, γιατί το είχα ανάγκη. Σε κάθε περίπτωση, αισθάνθηκα ότι με την παρουσία μου και προσοχή μου στα λεγόμενά του και μαζί με τους παρισταμένους, δημιουργήσαμε έστω… λίγο «βάθος». Τον ευχαριστώ θερμά.

Τσιντσίνη Βιβή