25 χρόνια «Λαός» – Το μυστικό που κρατήθηκε 12 χρόνια

25 χρόνια «Λαός»

Η διαδρομή μιας ανεξάρτητης φωνής

Το στοίχημα κόντρα στην ευχή

που κρατήθηκε 12 χρόνια μυστικό

γράφει η Βιβή Γ. Τσιντσίνη

 Λαός: 25 χρόνια τοπικός Τύπος. Πρόκειται για μια ιστορία που γράφεται με μελάνι και αγάπη για την Μαγνησία. Ήταν 2 Σεπτεμβρίου του 2001 όταν ο Γιώργος Τσιντσίνης παρουσίασε για πρώτη φορά στο κοινό τον «Λαό του Αλμυρού».  Ανατρέχοντας στο πρώτο εκείνο κείμενο του ιδρυτή, οι λέξεις του ηχούν σήμερα πιο επίκαιρες από ποτέ. Ο Γιώργος Τσιντσίνης είχε περιγράψει την έκδοση ως ένα «νέο εκδοτικό εγχείρημα» και μια «καλή ευκαιρία να μετρήσουμε φίλους». Αυτοί οι φίλοι —οι αναγνώστες του Αλμυρού και ολόκληρης της Μαγνησίας— έγιναν το στήριγμα που επέτρεψε στην εφημερίδα να ξεπεράσει κάθε δυσκολία.

Ο ίδιος είχε τονίσει πως η απόφαση να «γεννήσει» το δικό του δημοσιογραφικό «παιδί» προήλθε από την ανάγκη του τόπου για μια ανεξάρτητη τοπική φωνή, την επιθυμία να αναδεικνύονται τα προβλήματα και να πιέζονται οι αρμόδιοι για λύσεις, την ανάγκη για έναν χώρο όπου όλες οι απόψεις φιλοξενούνται έντιμα, χωρίς αποκλεισμούς. Το εκδοτικό ταξίδι του Γιώργου Τσιντσίνη ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013 κλείνοντας 12 χρόνια, κάποια με παράλληλη έκδοση εφημερίδας στην Βόρεια Εύβοια.

Από το τέλος του 2013 κυκλοφορεί η εφημερίδα «Λαός της Μαγνησίας», με εκδότρια την γράφουσα. Ξεκινώντας από «φύλλο 1», πλέον διανύουμε μια διαδρομή που συμπλήρωσε ήδη 12 χρόνια εκσυγχρονίζοντας την ενημέρωση, αλλά διατηρώντας την ίδια ηθική πυξίδα –όχι ως σύνθημα, αλλά ως καθημερινή στάση ζωής: «θαρσείν χρη… τ’ αληθή λέγειν…». Η εφημερίδα δεν υπήρξε ποτέ ένας απλός φορέας ειδήσεων· ήταν και παραμένει ένα «παιδί» που μεγάλωσε μαζί με την κοινωνία του Αλμυρού, μέσα από κόπους, θυσίες, αλλά και τη γλυκιά γεύση της καταξίωσης, της ψήφου στα περίπτερα κάθε εβδομάδα, της ανανέωσης κάθε ετήσιας συνδρομής.

Οφείλω ένα ευχαριστώ που δεν έχω δώσει μέχρι σήμερα. Προφανώς και έχουμε ευχαριστήσει όσους διαφημίστηκαν, όσους στήριξαν ηθικά, τους συνδρομητές μας και τους συνεργάτες μας εντός και εκτός γραφείων. Δεν έχουμε όμως ευχαριστήσει όσους μας πολέμησαν. Μας ωφέλησαν εξίσου, καθώς έτσι δυναμώσαμε, πεισμώσαμε και βρήκαμε λύσεις που τελικά εξέλιξαν την επιχείρησή μας. «Γιατί στον τοπικό Τύπο, όποιος δεν ενοχλεί, απλώς δεν υπάρχει». Έτσι, ο Λαός της Μαγνησίας, ήταν, είναι και θα είναι επίτευγμα όλων.

Το στοίχημα και η ευχή…

Όταν αποφάσισα να κυκλοφορήσω τον «Λαό της Μαγνησίας» το 2013, ο Γιώργος Τσιντσίνης μου είπε “έχεις την ευχή μου σε αυτό που επιχειρείς… είναι δύσκολη δουλειά… και για τις γυναίκες, δυσκολότερη… θα χρειαστεί όλες τις μέρες σου, θα ξεχάσεις τον προσωπικό σου χρόνο, δεν θα μπορείς εύκολα να μετρήσεις φίλους… δεν θα μιλάνε στην Βιβή, θα μιλάνε στην εκδότρια… Δεν σε φοβάμαι… Όμως, η δημοσιογραφία στην Ελλάδα, έχει την πορεία της Ελλάδας… δεν πηγαίνει καλά. Φοβάμαι ότι σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχουν εφημερίδες… τουλάχιστον τοπικές… είμαι σίγουρος ότι θα μείνεις τελευταία όρθια… Δεν το εύχομαι, αλλά πάω στοίχημα ότι δεν θα αποκτήσει μακροβιότερο εκδότη ο Αλμυρός από ‘μενα… και αυτό … να μείνει μεταξύ μας”.

Έτσι, πήραμε την ευχή του Γιώργου Τσιντσίνη, ο οποίος πραγματικά ανησυχούσε για την πορεία του έντυπου Τύπου και παράλληλα βάλαμε ένα στοίχημα, αν θα “ξεπεράσω” (όπως λέγαμε στις γειτονιές, στα παιχνίδια μας) τα χρόνια που διένυσε ο ίδιος ως εκδότης.

Όπως προκύπτει το 2026 είναι σημαντική χρονιά για την ομάδα του «Λαού» και για ‘μενα προσωπικά. Στα 12 χρόνια του “Λαού του Αλμυρού”, προστίθενται τα 12 του “Λαού της Μαγνησίας” και εισερχόμαστε στο 25^ο έτος κερδίζοντας ένα στοίχημα. Συνεχίζουμε όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί ο τόπος χρειάζεται, ακόμη, μια εφημερίδα που να ανήκει στους ανθρώπους του.

Γιώργο Τσιντσίνη, δεν θα μάθουμε ποτέ, εάν το πίστευες ότι δεν θα φτάσουμε τα 12 χρόνια έκδοσης ή εάν μπλόφαρες και ήθελες να με …σπρώξεις στην θύελλα, παρακολουθώντας πια από μακριά το… δελτίο θυέλλης.

…Μπαμπά… εικοσιπέντε…

Ακούς… εικοσιπέντε!