Αληθινή Ανάσταση η ασφαλής Ανάσταση

Γράφει ο Τριαντάφυλλος Σπανός

Τον τίτλο τον δανείσθηκα από τον επίλογο πρόσφατης συνέντευξης στην ΕΡΤ 3 του Δημάρχου Λοκρών Φθιώτιδας -περιοχή στην Αταλάντη, Μαλεσίνα, Μαρτίνο. Σχολιάζοντας τον ακρωτηριασμό του χεριού από ένα νέο παιδί στον τόπο του στην Αναστάσιμη βραδιά από ρίψη βεγγαλικών είπε ότι η αληθινή Ανάσταση είναι η ήσυχη και ασφαλής Ανάσταση.

Είχε δίκαιο αλλά ποιος τον ακούει. Και στις πόλεις και ιδίως εδώ στην επαρχία και στα χωριά που ζούμε το έθιμο των βεγγαλικών, κροτίδων κλπ συνεχώς διογκώνεται επικίνδυνα. Φέτος στην πλατεία του τόπου μου έγινε στην κυριολεξία “Ανάστα ο Κύριος”, μια λαϊκή έκφραση που συμβολικά σημαίνει ο μεγάλος χαλασμός. Ατελείωτες ρίψεις κροτίδων, βεγγαλικών κ.α. έκαναν την νύχτα-μέρα μετά το Χριστός Ανέστη. Έντονος καπνός σκέπασε τα πάντα στην πλατεία και πίσω από το πρώην Δημαρχείο της Σούρπης, τα παιδιά αλλά θεωρώ και μεγαλύτεροι, έριχναν σωρηδόν.

Πέρυσι έριξαν, θεωρώ και πιστεύω από κακό υπολογισμό,  και μέσα στον κόσμο που διαλύθηκε κακήν-κακώς από το κέντρο της πλατείας φεύγοντας μια ώρα αρχύτερα για το σπίτι του. Άνθρωποι μπροστά μου έχουν πάθει ζημιά στην ακοή τους και ξημέρωσαν πασχαλιάτικα στο Κέντρο Υγείας Αλμυρού και όλα αυτά γιατί το έθιμο ….το απαιτεί, οπότε όλα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Παλιότερα είχα μαθητή σε Λύκειο της Βοιωτίας που φορούσε μπουφάν αλλά το ένα μανίκι “έπλεε” και όταν ρώτησα γιατί ήταν το χέρι του χαμένο από τον αγκώνα και κάτω, μου είπαν ότι στην Αναστάσιμη βραδιά στον τόπο του έριξε τα βεγγαλικά και τα άλλα συναφή που έσκασαν στα χέρια του και δυστυχώς για πάντα θα ζούσε ως μονόχειρας.

Παρατηρώ πολλούς γονείς στην Αναστάσιμη βραδιά να χαίρονται βλέποντας τον γιους λίγα μέτρα πιο πέρα με την παρέα τους να ρίχνουν τα βεγγαλικά και δεν τους νοιάζει που όλα αυτά γίνονται δίπλα και μέσα στο πλήθος αλλά όταν έρθει η μοιραία στιγμή θα είναι αργά… Παλιότερα όταν υπήρχε Αστυνομικός Σταθμός στο χωριό, δεν είχαμε τέτοια “παρατράγουδα”, τώρα κανείς δεν παρεμβαίνει και όλοι -μέσα σε καπνούς και σε κρότους- σιωπηλά με υπομονή απολαμβάνουν το “έθιμο” και παρακαλούμε να μην συμβεί το κακό. Κάποιοι πρόεδροι των Δημοτικών ενοτήτων προσπαθούν να συνετίσουν τα παιδιά αλλά η προσπάθεια πέφτει στο κενό.