Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε – Γράφει ο Ηρακλής Παπαδόπουλος

Mπορεί άραγε η θυσία των 58 παιδιών να ανατρέψει το καθολικό πολιτικό σύστημα της χώρας; Η έναρξη έχει ήδη γίνει, με τα συλλαλητήρια – συγκεντρώσεις όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και ουσιαστικά. Θα μπορέσει να τα αφουγκραστεί; Για πρώτη φορά ο λαός λέει ότι δεν πάει άλλο. Όλοι το γνωρίζουμε, λαός, εξουσία. Θα μπορέσει, να ξεπεράσει τον φαύλο εαυτό του;

Έχει την αυτενέργεια-αυτοκάθαρση, να κάνει βαθιές τομές οργάνωσης με πραγματικό βάθεμα της Δημοκρατίας; Υπαινίσσομαι, αν θα πάρει σάρκα και οστά η Διάκριση των εξουσιών…Θα πραγματοποιήσουμε – γιατί όχι- μια Συντακτική Συνταγματική Εθνοσυνέλευση (βλέπε Ισλανδία). Θα έχουμε 150 βουλευτές, με κάποιους από κλήρωση μέσα από στελέχη των παραγωγικών τάξεων; Θα έχουμε γερουσία (κογκρέσο);

Αν δεν χτυπηθούν οι παθογένειες στην ρίζα τους δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Ας κάνουμε έναν καινούργιο κανονισμό (όπως το ποδόσφαιρο, συνεχώς τροποποιείται) .Ας καταργήσουμε τις πηγές του κακού, τα αβγά του φιδιού. Καταγγέλλουμε το βαθύ κράτος, χωρίς να βλέπουμε ότι είναι προέκταση του εαυτού μας. Να μην μπορεί ο πολίτης να κλείνει το μάτι στον βουλευτή και αυτός το ίδιο. Απαξιώνομε τους θεσμούς αφού για να είναι ισχυροί πρέπει τα πρόσωπα να είναι ισχυρά. Δεν ανακάλυψα την πυρίτιδα, υπάρχουν τα ανωτέρω στην Δύση.

Ο δημόσιος υπάλληλος, ο εργαζόμενος σε οργανισμό ακόμη και ο ιδιωτικός υπάλληλος πρέπει να μεταλλαχθεί. Η «γενική αφασία» κατατρώει το παραδοσιακό φιλότιμο. Το γενικό κλίμα του υπαρκτού και υφέρποντα λαϊκισμού πρέπει να πάψει.

Παραφράζοντας το τσιτάτο του ΚΚΕ: «Ένας είναι ο εχθρός, ο λαϊκισμός».
Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε…

Παπαδόπουλος Ηρακλής