Πρόσκληση σε συνάντηση αποφοίτων 1974 του εξατάξιου Γυμνασίου Αλμυρού

Οι αποφοιτήσαντες το 1974 συμμαθητές του κλασσικού τμήματος του εξατάξιου Γυμνασίου Αλμυρού (και όσοι άλλοι συμμαθητές μας άλλων τμημάτων και τάξεων το επιθυμούν) λέμε να συναντηθούμε στις 24-08-2024 και ώρα 19.00 στον «λόφο με τις παπαρούνες».

Ξαπόσταιναν τα γράμματα κι’ όλα τα πινακίδια
μέσ’ τις χωμάτινες αυλές ριγμένα, ξεχασμένα.
Κι’ εμείς δρομάκια ανοίγαμε, φωνές και πανηγύρια,
να φτάσουμε στο στέκι μας με πόδια αγκαθωμένα.

Παιγνίδια αυτοσχέδια, τρεχαλητό μ’ ιδρώτα,
μαλώματα και κλάματα μέχρι που να βραδιάσει.

Σκοτείνιαζε σαν φτάναμε σε σπίτια δίχως φώτα
κι’ η μάνα μάς περίμενε να μας καταχεριάσει.

΄Ετσι περνούν οι μέρες μας, τα παιδικά μας χρόνια.
Να χτίζουμε το μέλλον μας, να φτιάχνουμε την πλάση
με τα όνειρα τα παρδαλά, τα τρύπια παντελόνια,
όλα να τα διορθώνουμε κι’ ένα να μην αλλάζει.

Σκορπίσαμε, χαθήκαμε, χορτάριασαν οι ρούγες.
Κάποιοι μάς έφυγαν νωρίς, άλλοι ξενιτευτήκαν.

Ο λόφος που μας ένωνε γέμισε παπαρούνες.
Ποτέ οι φίλοι οι παλιοί δεν ξανανταμωθήκαν.

Μετά από χρόνια βρέθηκαν στον ίσκιο στην πλατεία
δυο γέροι που ’τανε γραφτό να σμίξουν πριν νυχτώσει.

Κοιτάχθηκαν δακρύζοντας. «Εσύ ’σαι βρε Ηλία»;
«Μόλις που σ’ αναγνώρισα, φίλε μου Θεοδόση»
«Οι παπαρούνες άνθισαν. Πάμ’ ως εκεί Ηλία;

Μια στάση για ξεκούραση στο πλαγιαστό λιθάρι».
Κι’ ενώ τα μάτια του έλαμπαν γεμάτα νοσταλγία
μου ’δειξε το μπαστούνι του, το σβαρνιστό ποδάρι.

Κίνησα μόνος. Στάθηκα, ως τα μισά δεν πήγα.
Τα πόδια μου απρόθυμα, τα ήπατα κομμένα.

Μ’ όσα κουράγια μου ’μειναν, σχεδόν ξεψυχισμένα,
άρχισα τα ονόματα να λέω ένα – ένα.

Πλήθος παιδιά ξυπόλητα, κεφάλια κουρεμένα.
Γέμισ’ ο λόφος με φωνές, μαλώματα και γέλια.

΄Ηρθαν, στα χέρια μ’ άρπαξαν και μ’ έφεραν και μένα
εκεί που σμίγει η πεθυμιά με τ’ όνειρου την τρέλα.-

Αν και (πιστεύω) κανένας μας δεν έχει πρόβλημα, ο δικός μας λόφος με τις παπαρούνες θα είναι εύκολα «προσβάσιμος». Ή το παλιό Γυμνάσιο, που μας αγκάλιαζε, ή το «Κουρί» που φούντωνε τις μαθητικές σκανδαλιές μας. Θα αποφασισθεί, όπως και ο χώρος της ουζο – κρασοκατάνυξης που θ’ ακολουθήσει, λίγες ημέρες πριν τη συνάντηση με συνεννόηση και συμφωνία όσων εκδηλώσουν ενδιαφέρον παρουσίας στα τηλέφωνα 6972608267 (Ξανθή Βαζούρα), 6977383830 (Φωτεινή Σταματίου), 6987429047 (Ελένη Φασούλα) και 6944635323 (Νίκος Μακρής), αφήνοντας και το τηλέφωνό τους για την τελική συνεννόηση και ενημέρωση. Καλά θα είναι να μαζευτούμε οι πιο πολλοί.

Μη ξεχνάτε! 50 χρόνια ακριβώς μας χωρίζουν από τότε και δεν έχουμε ξανασμήξει. Φοβάμαι ότι οι «viral» φράσεις της πρώτης συνάντησης θα είναι «Εσύ ’σαι βρε Ηλία»; «Μόλις που σ’ αναγνώρισα, φίλε μου Θεοδόση». Θα ’χει την πλάκα του, αλλά θα ’χει και πολλή – πολλή συγκίνηση και νοσταλγία, δε νομίζετε;

Νίκος Μακρής