Εις μνήμην Γιώργου Τσιντσίνη – Γράφει ο Νίκος Μπακάλης

Ήτανε 10 του Μάρτη.
Μεσημέρι Κυριακής.
Τότε που ‘φυγες ταξίδι,
μακριά, να κοιμηθείς.

Συγγενείς, γνωστοί και φίλοι,
ανεμίσαμε μαντήλι,
για το μακρινό ταξίδι,
που ξεκίνησες να πας.

Έχω πολλά να θυμάμαι.
Στιγμές, καταστάσεις, αισθήματα.
Ό,τι και να γράψω, φοβάμαι,
πως ίσως ξεχάσω, κάτι στο αφήγημα.

Κάθε μέρα, μαζί ραδιόφωνο.
Κάθε μέρα μαζί αγωνίες.
Εκείνος μπροστά στο μικρόφωνο,
συνεντεύξεις, τραγούδια, σοφίες.

Δεν υπερβάλλω και δεν υπερφιαλώ, όταν προσπαθώ να ανακτήσω από την μνήμη μου, ενσταντανέ της ζωής μου, με τον Γιώργο.
Καθημερινή η συναναστροφή μου μαζί του.
Λόγια μεστά.
Λόγια σοφά.
Ήμαστε ομάδα
Ήμαστε οικογένεια, έλεγε.
Κάποια στιγμή, του είπα το εξής:
-Γιώργο, κι εγώ σε θεωρώ δικό μου άνθρωπο. Του σπιτιού μου.
Το ‘νιωσα και το είπα.
Και ξέρετε τι μου απάντησε;
-Νίκο, τιμή μου!
Η Έφη, ο Γιώργος, ο Δημήτρης, ήμασταν η αγαπημένη του “ομάδα”,

που καθημερινά μοιραζόταν τις αγωνίες, τους προβληματισμούς του, τις χαρές του, τα βάσανά του.

Υπήρχαν κι άλλοι πολλοί ακόμα, που αγκάλιασαν και αγάπησαν το ραδιόφωνο, την εφημερίδα, πρωτίστως για ένα κύριο λόγο: αγάπησαν κι εκτίμησαν τον Γιώργο. Ο ίδιος, ήταν η “αιτία” του καλού. Έβλεπε κι αυτός αυτήν την εκτίμηση που έτρεφαν όλοι και το ανταπέδιδε με οποιονδήποτε τρόπο.
Μεγάλο μυαλό, μικρό παιδί συνάμα, στοχαστής και οδοιπόρος μιας δύσβατης διαδρομής.
Αγωνιστής και υπέρμαχος του δίκαιου και του σωστού.
Σοβαρός όπου και όταν έπρεπε.
Είχε εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ. Γελούσε με την καρδιά του.

Υπήρχαν και φορές, που το δάκρυ εμφανιζόταν στα μάτια του, όταν μιλούσε για πόνο και θλίψη.
Τραγουδούσαμε.
Προτιμούσε τραγούδια από τις ” αλησμόνητες πατρίδες ”
Σμυρνέικα.
Του άρεσε ο Χατζής. Κάμποσες φορές, εγώ με το ακορντεόν κι όλη η “ομάδα” μαζί, περνούσαμε όμορφες στιγμές, με πολύ τραγούδι, κέφι κι ενθουσιασμό.
Όταν, ηχολήπτης γαρ εγώ στην πρωινή εκπομπή του, μετέδιδα κάποιο τραγούδι που του άρεσε, ( κι αυτό προσπαθούσα να κάνω πάντα ), με κοιτούσε στα μάτια κάνοντας σήμα να του δώσω μικρόφωνο. Το ‘λεγε στον αέρα ότι του άρεσε.
Ήταν άμεσος, ετοιμόλογος και αυθόρμητος.

Αυστηρός, αλλά πολύ δίκαιος κριτής.
Με είχε απεριόριστη εμπιστοσύνη.
Του είχα απεριόριστη εκτίμηση.
Υπολόγιζε πολύ την γνώμη μου για διάφορα, μετρούσα πολύ τις συμβουλές του.
Η ζωή τα ‘φερε έτσι, που οι δρόμοι μας κάπως χώρισαν, μένοντας στην ψυχή η νοσταλγία.
Η τιμή είναι δική μου Γιώργο.
Που σε γνώρισα.
Που μου χάρισες την παρέα σου.
Που με ξεχώρισες ως φίλο και συνεργάτη.
Που μοιράστηκες μαζί μου, πράγματα απ’ την ζωή σου.
Κάπου θα ξανανταμώσουμε.
Είναι βέβαιο…
Καλό ταξίδι…..

Νίκος Μπακάλης