ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, Ο ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΟΜΑΣ ΤΖΕΦΕΡΣΟΝ – Γράφει ο Παπαδόπουλος Γεωρ. Πρ.

Αξιότιμη Κα Διευθύντρια,

Εάν μια κοινωνία δεν θα μπορούσε να εμποδίζει τη συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια των λίγων, να εξασφαλίζει εργασία στους Νέους και να προστατεύει την ιδιοκτησία, που είναι ένα από τα φυσικά δικαιώματα του κάθε ανθρώπου για μια αξιοπρεπή διαβίωση, δεν θα μπορούσε ποτέ να θεωρηθεί ούτε δίκαιη, ούτε δημοκρατική…

Ο Αμερικανός πολιτικός – φιλόσοφος και νομικός κύριος συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Η.Π.Α, Τόμας Τζέφερσον (1743 – 1826), ο Τρίτος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Διεκήρυττε: «….τα πρωτοβάθμια Σχολεία να καταπολεμούν τον αναλφαβητισμό σε όλον τον πληθυσμό μιας Χώρας. Και σε συνδυασμό με τη δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, μαζί και με την Ελευθερία του ΤΥΠΟΥ να διαμορφώνουν μια σωστά πληροφορημένη κοινή γνώμη… διότι ένας λαός με χαμηλό πνευματικό επίπεδο και χωρίς την ελευθερία του ΤΥΠΟΥ – Εφημερίδες κ.λπ. – δεν είναι σε θέση να παίρνει σωστές και υπεύθυνες αποφάσεις για τα Δημόσια ζητήματα…

Είχε επίσης την πεποίθηση ότι: η ομαλή λειτουργία της όποιας κυβέρνησης δεν είναι μια εύκολη δουλειά που θα μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε απλός άνθρωπος…( Εγκ. πάπυρος Τόμ. 49^ος σελ. 585-589).

Αξίζει ακόμα να προσθέσω πως σε κάποια αποστροφή των λόγων του, έλεγε: Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε μια κυβέρνηση χωρίς εφημερίδες – και σε εφημερίδες χωρίς κυβέρνηση δεν θα δίσταζα να διαλέξω το δεύτερο με την προϋπόθεση ότι οι εφημερίδες να φτάνουν σε κάθε άνθρωπο και εκείνος να είναι σε θέση να τις διαβάζει…»

Για να είμαστε όμως ακριβοδίκαιοι πρέπει να πω ότι: η ομαλή λειτουργία κάθε κυβέρνησης εξαρτάται κατά πολύ από αυτούς που -μέσα από οργανωμένες πολιτικές ομάδες μετριοτήτων (!)- πλαισιώνουν τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, επηρεάζουν και ελέγχουν όλες τις εκδηλώσεις στη ζωή μας, νοθεύουν τη θέληση των απλών ανθρώπων και επιβάλλουν μυστηριωδώς τα «θελήματά τους» στην οικονομία, τα ήθη και έθιμα και στο ηθικό κατρακύλισμα θα έλεγα όλων μας.

Θέλω ακόμα να θυμίσω ότι: αποτελεί πλέον καθημερινό φαινόμενο να παρακολουθούμε στην πολιτική την κοινωνική, αλλά και πολιτιστική και αθλητική ζωή κ.λπ. της Χώρας τα «πόστα» – αξιώματα, μεγάλα είτε μικρά να καταλαμβάνονται από αυτούς που πλαισιώνουν τους διοικούντες (κυβερνώντες) συνήθως και ελάχιστα από εκείνους που τα αξίζουν…

Οι τελευταίοι μάλιστα αυτοί που είναι κατά γενική παραδοχή πιο ικανοί πιο αποτελεσματικοί, ανιδιοτελείς και αφιλοχρήματοι, αποφεύγουν τις κάθε είδους αναμετρήσεις με τους καταφερτζήδες, τους παπατζήδες, τσαρλατάνους, τους ανεπαρκείς ενδεχομένως, αλλά αποδεδειγμένα καλών προθέσεων και γενικά όλους εκείνους που το μόνο το οποίο τους ενδιαφέρει είναι η προσωπική τους επιτυχία, η οποία όμως είναι σχεδόν πάντοτε μια αποτυχία της δημόσιας ζωής.

Μολαταύτα δε θέλω να κατηγορήσω εκείνους που προσπαθούν να επιβληθούν με κάθε τρόπο και μέσον, καταλαμβάνοντας θέσεις «κλειδιά» – πόστα αλλά τους άλλους οι οποίοι είναι πανέτοιμοι να εγκαταλείψουν την όποια προσπάθεια πριν ακόμα αντισταθούν.

Τελειώνοντας, χωρίς να θέλω να είμαι απογοητευτικός, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να προσθέσω: έλειψαν άραγε ολωσδιόλου οι «τολμηροί» και οι «δυνατοί» από την τωρινή κοινωνία; Ή μήπως κατ΄ εκεί που βαδίζει η ανθρωπότητα δεν μας χρειάζονται, ούτε οι «τολμηροί» ούτε οι «δυνατοί»;

Ευχαριστώντας για τη φιλοξενία δεχθείτε παρακαλώ την εξαιρετική εκτίμησή μου