Πεζοπορία: Δολιανά – Κοντίβα Καρπενησίου

Τη Δευτέρα 25 και την Τρίτη 26 Αυγούστου περπάτησα σε ένα από τα πιο ωραία μονοπάτια, στα τόσα χρόνια που πηγαίνω στα βουνά.

Αφού έφτασα τη Δευτέρα το απόγευμα στο καταφύγιο της Καλιακούδας στο Καρπενήσι, άφησα το αυτοκίνητο εκεί, και με το βαρύ σακίδιο ξεκίνησα να περάσω πίσω από το βουνό.

Είχε νυχτώσει πια όταν έφτασα στο χωριό Δολιανά, και διαπίστωσα ότι θα ήμουν ο μοναδικός κάτοικος του χωριού εκείνο το βράδυ. Έχοντας στη συνείδησή μου πάντα ότι η πιο κοντινή βοήθεια θα έφτανε μετά από ώρες, σε περίπτωση που μου συνέβαινε κάτι, έπρεπε να είμαι προσεκτικός σε κάθε ενέργειά μου.

Την άλλη μέρα πήρα το μονοπάτι για το εγκαταλελειμμένο από χρόνια χωριό Κοντίβα. Το μονοπάτι κινείται στη μία πλευρά του φαραγγιού, σε ύψος περίπου 300 μέτρων από τα νερά του Κρικελοπόταμου που φαίνονται και ακοόυγονται στο τέλος των γκρεμών κάτω.

Περπατούσα στο που και που σκιερό μονοπάτι και άλλοτε σε σάρες, και έφτασα στη στροφή μιας πλαγιάς όπου ετοιμαζόμουν να στρίψω, όταν σκέφτηκα: επ… τι συμβαίνει εδώ;

Στο μισό μέτρο ξεκινάει ένα κάθετο μέτωπο βράχων, περιττό να τονίσω ότι από κάτω είναι το χάος, και πάνω ούτε φαίνεται τίποτα, μόνο η στέγη από τα βράχια.

Οι παλιοί κάτοικοι των χωριών, όμως, βρήκαν τη λύση: σκάλισαν το βράχο κατά μήκος, περίπου 50 μέτρα και πλάτος ένα μέτρο, και έφτιαξαν ένα ντουβάρι – μονοπάτι που σε βγάζει στην απέναντι σάρα.

Έκανα δύο – τρεις σκέψεις: να μην γίνει κάποιος σεισμός σ’ αυτά τα 5 – 6 λεπτά που θα χρειαζόμουν για να περάσω, να προσέχω που πατάω και που πιάνομαι και να μην κάνω κανέναν απολύτως θόρυβο.

Περίπου στα 20 μέτρα στη μέση της διαδρομής είναι η εικόνα του Αγίου Γεωργίου, και ζήτησα τη βοήθειά του στο αίσιο πέρασμα του βράχου.

Μετά από 30 λεπτά βρέθηκα στο χωριό Κοντίβα, που τώρα πια το έχουν σκεπάσει τα χόρτα και τα πουρνάρια. Κάθισα εκεί καμιά ώρα, βρήκα και δυο ελεύθερα μικρά γαϊδουράκια, και πήρα το μονοπάτι του γυρισμού για τα Δολιανά όπου και έφτασα μετά από δύο ώρες.

Ήμουν τυχερός και γλίτωσα την ανάβαση, για όσους γνωρίζουν, Δολιανά – Διάσελο Καλιακούδας, γιατί με μετέφερε ένα Jeep. Αφού πήγαν όλα καλά, το βράδυ της Τρίτης ήμουν στον Αλμυρό.

Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι το σωστό είναι να αποφεύγει κανείς να πάει στο βουνό μόνος του, αν όμως δεν μπορεί να γίνει αλλιώς θα πρέπει:

– Να ενημερώσει γραπτώς τους δικούς του σε ποια περιοχή ακριβώς θα κινείται.

– Να έχει μαζί του σφυρίχτρα, σπίρτα, φακό κεφαλής, τηλέφωνο και ραδιόφωνο.

– Να φοράει ρούχα με έντονα χρώματα και να έχει αντανακλαστικό γιλέκο για το βράδυ.

Για τον ΕΟΣ Αλμυρού

Χρήστος Μπόπης