ΑΝΑΣΤΑΣΗ

του Κώστα Γκουντάρα

(αναδημοσίευση από το Πασχαλινό φύλλο του “Λαού”)

Και απαστράπτων από ακτίνες φωτός και από ακτίνες κάλλους, ταχύς ετάνυσε τας πτέρυγας αυτού, επί το μνημείον, ο άγγελος της Αναστάσεως, και ήλθε να αποκυλήσει απ’ αυτού το λίθο, το λίθο της ανθρώπινης αμαρτίας. Έτριξε τότε το μνημείο και εσαλεύθει υπό σεισμού η πέριξ γη. Και λαμπρά διέσχισε τον αιθέρα αστραπή, και στη λάμψη αυτής την ταχεία φωτίσθηκε  κενός ο τόπος όπου κείτονταν ο Κύριος, και φάνηκαν τα εντάφια σπάργανα. … «Και οι φυλάσσοντες απενεκρώθησαν»… Και περίτρομοι και περιχαρείς εκ φόβου ήκουον οι δύο προδρομούσαι Μαρίαι από του στόματος του ωσεί χιόνα φέροντος στολήν νεανίσκου: «Ουκ εστί ώδε ηγέρθη γαρ καθώς είπεν». Ο Κύριος Ανέστη. Από του τόπου της Αναστάσεως ακούσθησαν τότε χελιδόνων τερετίσματα και γλυκύμολποι ψίθυροι ζεφύρων και διεχύθησαν ρόδων αρώματα, και της εαρινής φύσεως όλον το κάλλος και όλα τα θέλγητρα. Και το φως της Αναστάσεως ακτινοβόλησεν καθ’ όλην την ατμοσφαίραν. Φως άπλετον. Φως ανέσπερο. Φως άσβεστο. Φως αληθινό. Φως θείον. Φως της αγάπης. Φως της ελπίδας. Φως της ειρήνης. Φως της συγχωρήσεως. Φως της μετανοίας. Φως της ζωής. Το Φως του Χριστού. Φως το οποίο διέλυσε τα σκότη της αμαρτίας από καταβολής κόσμου. Φως το οποίο αισθάνεται και ο σοφός και ο άσοφος. Φως το οποίον λάμπει και διά τον πλούσιο και δια τον πένητα. Φως το οποίο φωτίζει και ελευθέρους και δούλους. Φως του οποίου έχει ανάγκη και ο ταπεινός εργάτης και ο αμέριμνος εύπορος. Φως του οποίου η δύναμης είναι απροσπέλαστος. Φως το οποίο δεν δύναται να ορίσει η άψυχος γραφίς. Φως το οποίο συνδέει τον Ουρανό με τη γη. Το Φως της Χριστιανοσύνης. Το Φως το οποίο φωτίζει την οδό της αληθείας επί δύο χιλιάδες δέκα τρία χρόνια. Το Φως το οποίο θα φωτίζει τον κόσμο εις αιώνας αιώνων. Χριστός Ανέστη. Χρόνια πολλά.

(Χρονογράφημα του 1900, από το προσωπικό μου αρχείο)