Αυθημερόν χειμερινή ανάβαση στην Γκιώνα

Έχοντας μια ανησυχία για το αν θα είμαι μόνος μου τη νύχτα στο χιονισμένο βουνό, αλλά και μια ελπίδα ότι και κάποιος άλλος θα είχε την ίδια ιδέα με μένα, ξεκίνησα στις 4:30 το πρωί του Σαββάτου, 23 Μαρτίου, για την Γκιώνα.

Έτσι, στις 7:30 ήμουν στο χωριό Καλοσκοπή του Νομού Φθιώτιδας, και πήρα το χωματόδρομο που οδηγεί στην Γκιώνα.

Άφησα το αυτοκίνητο στη θέση «Μνήματα», όπου άρχιζαν τα χιόνια, και με το βαρύ σακίδιο άρχισα να ανεβαίνω προς τη «Βαθιά Λάκα», με σκοπό να κατασκηνώσω το βράδυ, και την Κυριακή να ανέβω κορυφή.

Χρησιμοποιώντας κραμπόν και το πιολέ, έφτασα στις 10:30 στη «Βαθιά Λάκα», όπου δεν ήταν κανένας. Οι συνθήκες ήταν τέλειες, λιακάδα, όχι αέρας, και το χιόνι παγωμένο αλλά σφιχτό.

Έτσι, πήρα την απόφαση να συνεχίσω για την κορυφή. Ήμουν στα 2.000μ. άφησα το σακίδιο σ’ ένα βράχο, έβαλα μέσα από το αντιανεμικό μπουφάν ένα μπουκάλι νερό και μπισκότα και ξεκίνησα για τα τελευταία 500μ.

Η πλαγιά της πυραμίδας είχε αρκετή κλίση, έτσι έπρεπε να είμαι πολύ προσεκτικός, γιατί ένα γλίστρημα και…

Στις 12:45 ήμουν στο κολονάκι της κορυφής, όπου κάθισα 5 με 10 λεπτά, και αφού θαύμασα τις κορυφές του Ολύμπου, της Πελοποννήσου, την Δίρφη στην Εύβοια, και πολλές άλλες, άρχισα την κατάβαση η οποία θέλει ακόμα περισσότερη προσοχή από την ανάβαση.

Στις 13:45 είχα κατέβει στη «Βαθιά Λάκα». Εκεί ξεκουράστηκα και άρχισα να κατεβαίνω για το αυτοκίνητο, όπου και έφτασα στις 16:20.

Τελικά, στις 18:30 ήμουν στον Αλμυρό, έχοντας κάνει ακόμα μια δυναμική εξόρμηση στα ελληνικά βουνά και αποχαιρετώντας μ’ αυτήν το φετινό χειμώνα.

Για τον ΕΟΣ Αλμυρού

Χρήστος Μπόπης

Υ.Γ. Τη δύσκολη και σκληρή αυτή ανάβαση την αφιερώνω στη μνήμη της Μάνας μου, Ευαγγελίας Μπόπη, η οποία έφυγε από τη ζωή τέτοιες μέρες πριν από 10 χρόνια, και η ζωή της ήταν όπως και η ανάβαση αυτή.