Στα πεταχτά – γράφει ο Γιώργος Τσιντσίνης – έκδοση 16/9/2012

Σκεφτήκατε, ταλαιπωρημένοι Έλληνες, πόση σημασία έχει πια να λέτε ότι ζείτε σε μια δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, όταν η ίδια η πατρίδα σας και οι ταγοί της ακυρώνουν στην πράξη, το αναφαίρετο δικαίωμά σας στην Υγεία, στην Εκπαίδευση, στην Εργασία, στη Δικαιοσύνη και στις ίσες ευκαιρίες γενικότερα;

Επειδή τα πράγματα με το σμπαράλιασμα της Υγείας και της περίθαλψης χειροτερεύουν επικίνδυνα, μήπως ήρθε η ώρα, το Δημόσιο, οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί και οι εταιρείες φαρμάκων, να βάλουν (άπαντες οι εμπλεκόμενοι) λίγο νερό στο κρασί τους και να κάτσουν κάτω να τα βρουν συναινετικά; Αφού όλοι τους προτάσσουν -φραστικά τουλάχιστον- την υγεία του ασθενούς και του πάσχοντος πολίτη, ήρθε η ώρα της μετριοπάθειας και της λογικής.

Πόσο …βλήμα αισθάνεσαι τελικά, όταν συνειδητοποιείς, ότι εσύ που τραγουδάς στο μπάνιο, δηλώνεις στην εφορία περισσότερα απ’ όσα οι τραγουδιστές. (Τάδε έφη Σπύρος Αναγνωστάκης στο facebook).

Δηλώσεις Σαμαρά… Μας προτρέπει να κάνουμε υπομονή μέχρι το 2015. Το άκουσαν αυτό τα μισθουλάκια και οι συνταξούλες και ξεράθηκαν στο γέλιο. (Από τη Σταυρούλα Παναγιωτάκη).

Φαντάζεσθε τι έχει να γίνει, αν το κράτος αφήσει τους …άπορους Δήμους στην τύχη τους και βάλουν «λουκέτο»; Για τις περισσότερες τοπικές κοινωνίες είναι σαν να κλείνει το μεγαλύτερο …εργοστάσιό τους.

«Αν οι Έλληνες αποκτούσαν μόρφωση και ενότητα, αλίμονό μας.» (Ουίνστον Τσόρτσιλ)

«Όταν είσαι άντυτη, κάνε μου μια αναπάντητη». (Στίχος του Γ. Παυριανού).

«Σήμερα  Σάββατο στην Αθήνα) γάμος γίνεται…» Ο Μιχάλης μου παντρεύεται την εκλεκτή της καρδιάς του Καρολίνα Παπακώστα, συνάδελφό του στα «Νέα». Να μας ζήσουν.